Escribe a túa busca por palabra clave e pulsa ENTER

Compromisos

Xa sei que quizais non son intres de soltar este “espiche” pero levo moitos, moitos anos tendo ganas de facelo polo menos da maneira escrita que o vou facer. Estou canso da militancia que vén etimolóxicamente da mesma raíz que “militar” e da mesma maneira estou farto de toda a xente que se pón prendas militares xa sexan físicas ou mentais sobre todo nesta estúpida “guerra” actual que estamos vivindo.

 

Teño estado ao longo dos meus anos en diferentes historias, algunhas dunha maneira máis lateral que outras, e si, tiven épocas de militancia e dinme de conta que se pode loitar cóvado con cóvado coa xente, só ou acompañado, sen ter que “militar”, e digo máis a militancia fosiliza desvirtúa moitísimas loitas. Conforma lugares apretados onde non hai sitio para xente que ten a ousadía de achegarse a ver que pasa con certas cousas ou outras. Moitas das veces está comandada a través de subterfuxios por intereses sindicais ou de partido que deciden que é o que se fai ou non.

 

Na miña experiencia teño visto chegar a “militantes” que eran o non vai máis e achegarme a apoiar no que puiden durante décadas. Moitos e moitas duraban uns poucos anos ou nin iso e piraban, desaparecían, esfumábanse. A algúns/has puiden observalxs para onde foran e outros e outras perdínlles a pista. Algúns e algunhas dos que puiden seguirlles a pista fíxome moita gracia onde acabaron. Era xente e é xente que marca directrices que quere implicacións a máis non poder sen suporse que cadaquén implícase e colabora no que pode e no que quere e que non todo o mundo ten que ser coma eles ou elas. Formaron e forman auténticas seitas nas que en moitos momentos nos que xente que se quere achegar a facer algo, senón son coñecidos ou se hai uns prexuízos (porque hai toneladas de prexuízos) esa xente é ollada con desconfianza ou con ningunha empatía, non vaia ser que viñera algún día alguén que quixera darlle algún outro tipo de perspectiva a esas “loitas”. E non, iso non podería ser. Non fai falla ter un poder sistémico para aferrarse a privilexios, poltronas e xerarquías.

 

Pola miña experiencia, miña e doutra xente que quixo, en moitos anos pasados e presentes, achegar a estes mundos da militancia, xa sexa política, cultural, social etc tiveron ou tiven (e non quixen) que seguir os modus operandis ou pautas marcadas e enmarcadas e predominantes que había e hai que aceptar se queres ser ún/ha máis da seita conveniente.

 

Se unha persoa ten unha maneira de pensar ou de actuar medianamente libre, contestataria e non traga con todos estes parámetros pois resulta que non encaixa con estes contextos, grupos, colectivos etc.

 

É o mesmo guíon que o sistémico, que o establecido. Así desta maneira espantan a moita, moita xente. Non se dan conta da cantidade de xente que espantan que poderían empatizar con moitas loitas pero non plantexadas nin constriñidas polas súas moralinas e as súas medallas, os seus “logros” e as súas experiencias e títulos nobiliaros do militantemente correcto. Desta maneira non se dan conta de que hai moitísima xente, moita máis da que pensan que estarían dispostas e dispostos a loitar, da forma que fora, por moitísimos motivos. A “masa” popular sería moito maior se toda esta xente deixara de actuar sermoneando, creando disciplinas e ortodoxias que non teñen ningún fundamento máis que para seguir sendo eles e elas os e as que leven a voz cantante, non vaia ser que alguén lles puider arrebatar esa posición de privilexio e dalgunha maneira de dominación.

 

Vivimos épocas convulsas e é realmente difícil a mobilización da xente en xeral ademais a partires destas situacións. Esixe unha maneira empática e flexible de entender o compromiso, os compromisos ou os non compromisos. Non pode ser que os teus compromisos ou o teu compromiso é o de matrícula de honra e o día a día, terrible día a día para todas, non valga para nada soamente porque ti estás nunha organización e as outras persoas non están. Poderíaste preguntar o por que non están? Ou se realmente quéreno ou teñen que estar? Pódese loitar de moitas maneiras.

 

O que teño moi claro é que con olladas desafiantes e moralinas resecas cando hai xente que se pón ao teu carón (ao seu propio carón, tamén) puntualmente non se fai máis que espantar e voltar a espantar. Cal é a verdadeira “moral”, a verdadeira vontade de actuar ante moitas, moitas cousas que están realmente mal? Cada vez máis. Moitas… Non só as que soan máis!

 

Ese actuar depende de alianzas pero esas alianzas que conforman compromisos penso que deben de ser dun metal moi flexible, nada ríxido. Saber que hai xente que ten que sentar ás veces, outra que “milita” de maneiras que descoñeces e toda a xente que estaría disposta a arrimarse se a maneira de organizarse, precisamente, mudara, ao menos un pouquiño. Xa está ben de crerse a hostia por isto ou por aquilo e pensar dunha vez por todas o por que os movimentos sociais e culturais están soamente copados polas e polos de sempre que só rotan cando pasan os anos desperdigándose ao longo dos mesmos unha morea de xente que non quixo seguir porque non lle atopaba senso ningún.

 

Precisamente polos tempos nos que estamos e aos tempos que vamos é preciso unha remuda total dos plantexamentos e dos pensamentos recalcitrantes, por un lado, ou supostamente modernos polo outro porque considero que xa nada vai ter ningún sentido de como foi ata o de agora.

 

Xuntarnos ou non pero conectarnos e sobre todo conxugarnos, cando poidamos, e botar ese lastre decimonónico “militante” para conquerir que o pobo unido, como está pasando en certos lares, tamén o poida estar por estes.

 

Veñen tempos que deberemos resistir pero veñen tempos tamén para non dicirlle a ninguén como debe resisitir. Nin presionar polas túas causas aos demais coma inquerindo impostos revolucionarios. Particularmente eu tamén estou farto de que me digan que vote ou a quen debo votar.

 

Penso que é o tempo de poñerse a falar cando apeteza falar e de saír a tomar o ar cando se poida para conspirar ou simplemente para respirar. Se diso saen “cousas” será xenial.

 

https://chaodafeira.com/wp-content/uploads/2020/10/cad117-ana_mumbuca.pdf

Varullo

O que veño a reivindicar neste escrito é unha morea enorme de bandas musicais vinculadas a movementos políticos que foron tildados de marxinais nas pasadas décadas. Tanto as bandas como os movementos. Falo máis das bandas e das súas músicas extremas ou moi extremas que de por si botaban para atrás a maioría da xente, e agora mesmo considero que aínda é máis acuciante, por iso, seguramente o do seu esquecemento e da pobre visibilización ou revisibilación (e escoita) que se fai delas.

 

 

Falo de bandas maioritariamente de punk e hardcore que é como foron tildadas no seu momento pero que tamén se achegaron a outras derivas máis asumibles ou polo contrario aínda máis estruendosas misturándose co famoso nome de crossover co trash, o grind core… metal en xeral. Mais sempre falo de bandas moi politizadas ou que convivían en espazos politizados ou moi politizados. E falo da inxustiza de que estén relegadas a non ser nomeadas, as penas, nin reivindicadas máis alá que por herdeirxs minoritarixs, non sempre, mais algo descafeinadxs ou por puro exotismo de rareza a sinalar.

 

 

E falo de inxustiza porque esas bandas foron herdeiras dun movemento máis amplo a nivel musical como foi o punk que naceu nos estados unidos e en gran bretaña dunha maneira, aparentemente, rompedora mais que en poucos casos ese rache foi tal e, deseguida, converteuse nun produto musical bastante comercial, nalgúns casos, e noutros xa totalmente comercial. Xa non falemos do post-punk e todas as movidas posteriores que viñeron a desvirtuar todo ese inicio de romper co pasado duns setenta, a nivel musical, xa moi plastas e decadentes.

 

 

Pois as bandas ás que me refiro colleron a testemuña do esencial do punk e o tan cacarexado, hoxe en día, faino ti mesmo fixéreno realmente durante décadas dunha maneira verdadeira e coherente. Apartados da industria musical e sendo voceiros dos movementos aos que pertencían ou nos que estaban involucradxs. Eran máis alá de fanzines e revistas, e poucos libros, a maneira de expresión que tiñan todos os colectivos autónomos, anarquistas, anticapitalistas en xeral.

 

 

Precisábase berrar e saltar e facelo con moita velocidade e peso para mostrar a contundencia da mensaxe, de fondo radical, do anhelo de muda dun sistema capitalista que comezaba a ser cada vez máis salvaxe.

 

 

A maioría desas bandas partían de locais ou casas okupadas de medio globo. Obviamente e basicamente do mundo branco mais estendeuse tamén moi rapidamente por toda sudamérica. En países como Colombia e Brasil o número de iniciativas e de bandas era moi grande.

 

 

Insisto na inxustiza da non reivindicación da música de todas esas bandas xa non só polo feito musical en si mesmo senón porque foron os voceiros duns movementos que realmente, e sen querer apuntar a pretenciosidade, eran fortísimos en moitos países como alemaña, italia, gran bretaña e os estados unidos. Resulta curioso que non se repare en que ante a ausencia de líderes de toda esa cantidade de xente, que ademais estaba en contacto unha coa outra, movéndose por todo o globo, e expandindo ideas, músicas e inquedanzas, e sendo as propias bandas, moitas veces, as que exercían de tal. Pois que hoxe en día non se teña en conta que de aí, deses movementos de décadas e dos seus voceiros, a nivel musical, dunha maneira extrema e radical iniciáronse revoltas, ideas e outros movementos ecoloxistas, animalistas, antimilitaristas, feministas, radios libres, medios de comunicación en xeral. Naceron grupos de apoio mútuo, movementos de barrio, recolleuse a loita lgtbi… conformáronse, ao fin, en numerosos lugares de todo o mundo, e ademais interconectados entre si, un senfin de iniciativas que deron lugar, base e inspiración total a moitos movementos que virían despois, anos despois, e que absorveron ás veces para moi mal o cauce de todo isto.Todo o traballo alternativo de moita xente que tivo moito que ver co movemento hardcore punk moitas das veces. E así hoxe a nivel político hai moitísimas inercias que veñen daquelas épocas. Moitos daqueles suxeitos converteron e convertéronse en algo bastante deformado ou incluso terrible. Eles e todas as ideas e prácticas que se foran conformando décadas atrás.

 

 

Todo evolúe, está claro, pero hai evolucións e evolucións. E hai tamén quen se mantén no que considera válido e práctico. Así houbo grupos que experimentaron e fixeron músicas máis complexas e ás veces menos políticas (mais moitos deles sen perder a súa esencia alternativa) cousa da que se beneficiaron moitas bandas, que ao igual que a nivel político, vampirizaron unha maneira de ser e estar no musical, incluso no político, desvirtuando todo o que realmente querían amosar esas bandas e eses movementos.

 

 

Hoxe son tempos de música máis calma, de técnica e erudición. Resulta curioso porque, desde o meu punto de vista, o mundo está para volver berrar ata quedar afónicxs.

 

 

Rescátanse cousas dos cincuenta, dos sesenta, dos setenta, rescátase the clash ou ao post punk. Incluso rescátanse músicas que foron inspiradas polas bandas hardcore punk mais amplamente non se quere afondar en toda aquela historia (algunha aínda resiste) tanto a nivel musical e cultural como a nivel político. Quizais se descubra que foron moitísimos tetos que deron de mamar a moita moita xente que agora fai cousas a todos os niveis xa mencionados.

 

 

O de aquelas épocas foi un pre-internet. As cartas e os paquetes, os fanzines, os discos ían dun lado para outro. As bandas e os colectivos de igual maneira. Para que non o viviu non o pode entender. E dígoo sen ánimo de chulería nin nostalxia. Simplemente observo que houbo moita xente que lle sacou moito partido a iso e, penso, nunca millor dito.

 

 

Na Galiza houbo movida tamén. Houbo cousas, colectivos, bandas (poucas pero moi boas) Curiosamente a diferenza de Catalunya as bandas galegas, maioritariamente, decantáronse por empregar o idioma da nosa terra. E iso que falamos de comezos dos noventa. No caso catalán viñan moi fartxs da nova canço e alí estaban as mellores bandas do estado e cantaban maioritariamente en español. Na Galiza daquela viñeron tocar bandas moi boas e comprometidas a nivel internacional. Moitas menos, iso si, que noutros puntos do estado. Sobre todo en Euskalherria.

 

 

O que ocorreu na Galiza despois foi que se conformou un produto querendo emular un pouco, quizais, ao rock radical basco e se fixo un efecto burbulla, desde o meu punto de vista, onde o que primou e prima absolutamente é a loita pola lingua (non digo que non sexa importante) e certa cultura sobre calquera outra cousa. Perdeuse o contacto coa esencia do faino ti mesmx e o que se importa a nivel musical, máis alá da Galiza, son bandas, normalmente, que viven situacións semellantes nas súas nacións, á problemática galega. Hai unha liña e un dogma a seguir. E semella que non é algo horizontal.

 

 

O papel que xoga a tecnoloxía, por moito que queramos verlle perspectivas positivas, desactivou e desactiva boa parte do magma espontáneo que se daba en lugares onde ata o aburrimento producía un magma propicio para iniciar cousas realmente interesantes no corpo a corpo.

 

 

Para finalizar o meu escrito falarei, en parte, en boca dalgunha muller, porque puiden ler estas opinións. Lin que este(s) contextos, esta(s) esceas eran machistas e sexistas coma en moitos outros lugares e contextos. Mais algo facía mudar esa condición cando en comparación con outros moitos movementos a muller era capaz moitas das veces de expresarse, de mostrarse, de participar no faino ti mesma. Como público, involucrada, actuando etc. Abre unha fronte a muller a través do movemento hardcore punk que ademais creará unha ruptura maior co riot girrrl e sentará as bases de moitas hisorias a nivel feminista, lgtbi…

 

 

En definitiva, desde o meu escrito, todo este mundo contestatario e ruidoso que emerxeu a finais dos setenta e que se robusteceu nos oitenta e noventa ten sido el e os movementos que estaban detrás, a nivel político, negados e renegados e atópanse nun extraño limbo porque moitas, moitas historias pasadas e presentes teñen mamado deles e delas pero non hai quen os e as recoñeza nin reivindique senón é como exotismo ou a nivel minoritario. Nuns tempos nos que quizais precisábamos volver montar varullo.

 

 

 

(Nota: Sobra dicir que a reivindicación destes tipos de música non exclúe o meu amor por todo tipo dela, de diferentes estilos, sexan comprometidos ou non a nivel político.)

Parálise

Estou paralizado

redes sociais

tabaco

máscaras

berros e abusos

sen saídas

presionado

aillado

calor

comida

sen saídas

agardando

non sei que

de verdade

incomprendido

sentindo

a hipocresía

redes sociais

tabaco

estou paralizado

Satanás o inferno é demasiado doce

Imaxínate estar no paraíso

cos froitos máis deliciosos ao teu redor

imaxínate estar no paraíso

e que non sexa fiscal

fervenzas árbores milenarias

bolboretas xigantes

peixes de cores voando

verde e azul frescor

e algo de calor

para poder ganduxar e durmir

pola noite nas praias

ollando as estrelas

que caen salpicando

na face

imaxínate estar no paraíso

cheo de animais salvaxes

de todas as cores e tamaños

montañas nevaradas e plantas enormes

imaxínate estar no paraíso

no horizonte o roxo

paxaros e paxaros voando

sons deliciosos para as orellas

escoitantdo nas lagoas e lagos

ríos e mares

a lúa medrando

imaxínate estar no paraíso

desprovisto de estradas

só camiños que levan

a ningures para perderse

e só atopar mel de flores

vento malva

enormes oasis con poucos desertos

imaxínate estar no paraíso

mais… Un intre!

Xa o estamos que carallo!

Só que atados de mans e pés

por capital e estado

por relacións deturpadas

por guerras humanas

xa o estamos

pero esquecémolo

só cuspimos cara os lados

arriba e abaixo

encadeados a nosa mente

lavada polo deterxente da malicia

e despois ensuciados

polo traballo a destallo

pola competitividade brutal

e pola enfermidade real

que verquen sobre os nosos corpos

os mexos da barbarie farmacopea

do poder e da mentira

da ira que nos provocan

e que nos queren así

iracundos atrapados acendidos

neste inferno que podería ser

un paraíso que é

imaxínate estar no paraíso

no que estamos

sen escadras nin cartabóns

sen distancias policiais

sen arrestos domiciliarios

en bárbaros edificios

de bárbaras cidades

imaxínate que non queremos superavit

nin queremos deber nada

por ter nacido neste paraíso

imaxínate que non nos temos

que apretar cinturóns ningúns

porque imos espidos

imaxínate tirar a televisión ao río

como derradeiro acto anti-ecolóxico

imaxínate estar no paraíso

na natureza

compartindo a liberdade de respirar

neste planeta terra.

Satanás o inferno é demasiado doce

vén ao noso quedas convidado.

Así estoy yo

Puxilístico pusilánime

delirante hiperbólico

con ponderacións sen parangón

asceta da enchenta

esteta da ruína ergonómica

compulsivo soberbio petulante

tulipán sen esaxerar

multitude de quilos indeterminados

oculares sanguiñolentos sen xuizo

sumarísimo

egocéntrico apátrida envolto

en bandeiras de lá

obsesivo tragalinguas e augarás

xuglar trotador contra os muíños

das mandíbulas maxilares

a pares e nones elexindo que furor?

Acender calqueira mañá para superar

con creces e treces o sufrimento inducto

e torpe e áxil raspar a barba e os xeonllos

ata conquerir gol e unha lesión

pola que postrar en completa risa-morte

ata o próximo estertor…

E así ascender e caer como asceta

da fame, da enchenta e da ruína ergonómica

sen parangón…

(así estoy, así estoy yo, contigo…

sin ti)

Os cinco camiños (2018)

A casa, o curral
e os cinco camiños
que moitas veces
non levan a nada
nin a ninguén
poucas escapadas
a pouca distancia
que fan soportable
a casa, o curral
e os cinco camiños
que moitas veces
non levan a nada
nin a ninguén
o cigarro na ventá
a pantalla
no lateral da casa
co seu scroll infinito
da supina idiotez
temos pan
a 0,35 a baguette
vin nalgún sitio
algúns temos teito
e outros traballo
pero sen fútbol
alchol e drogas
(e algunha cousa máis)
non hai felicidade
sería a explosión!
Non ha lugar…

Cleta…

Toldo roto
vento na fronte
enrugas na chuvia
sucos e marcos
introducindo os esquís
na treboada
as efémeras
no cristal
a casca dura máis
do ovo esnaquizado
no chan
permanece minutos
na miña vista
con moscas
que atrapa Cleta
á pata coxa
crebou confinada
nun recóndito rincón
da tarima flotante
coa pequena imperfección
da violencia
a cadeira nun gif
para adiante e
para atrás
sentado procuro
psicótico
a explicación
coas catro gatas
e a espiral
o fundamento
da terra plana
que se a antártida
ao oeste
que se oceanía
debaixo da mesa
onde está
depositada cinza
faime fitar
para os libros
algúns lidos
dun tirón
cedo pola mañá
dous meses
holidays into my body
órganos sexuais
e asexuais
colgando e pendurando
coma reloxos
da miña alma
intemporal
enchida de alimentos
precisos
coas franxas horarias
do meu cabelo longo.

A SUBSTANCIA. MECANISMO DE CONTROL INTERIOR. (Da pel para dentro non mandas ti)

As substancias que nos administramos ou sónnos administradas veñen maioritarísimamente da administración do control, o terror e a morte. Desde a comida, as bebidas ou as drogas e outras substancia,s xa sexan estas legais ou non, teñen o poder de trasladar ás nosas vidas os sometementos, as cadeas, as dependencias, os ritmos etc do sistema escravista no que malvivimos.

 

Así ao deixar en mans do mesmo a apropiación da produción dos alimentos que son xestados e creados para o estrepitoso consumo global estamos deixando que a man de ferro infecte a nosa saúde, xa que todos eses productos ademais de ser totalmente antagónicos co desenvolvemento natural das cousas e do mundo son antiecolóxicos, devastadores e perniciosos por e para a súa produción son altamente perxudiciais para a nosa saúde que non nos importa perder por chantaxes tan estendidos e totalizantes como a propia produción deses mesmos alimentos e outros produtos. É dicir polo traballo de homes e mulleres que ao adicar a súa vida a esta tarefa diaria non poden ter demasiadas opcións de escolla para decantarse por unha autoadministración doutro tipo de alternativas nutricionais para a súa saúde que implicarían tempo e esforzo do que non dispoñen debido ao insertamento destes individuos na máquina e a inercia e a escravitude da mesma.

 

Os alimentos son perniciosos, a maioría da xente o sabe ou pode chegar a sabelo pero cumpren a función que cumpren e xeneran enfermidades das que se beneficia totalmente outra industria que é a industria farmacéutica e médica para combater todos os males da sociedade enferma na que vivimos e padecemos en grande parte pola inxesta de todos os alimentos que producimos para o sistema que fai de nós enfermos.

Non explicarei aquí cales son as causas da nocividade dos alimentos que consumimos porque isto non é un artigo científico nin eu o son, ademais esas causas son incontables, de moitas e diversas formas. Todos sabemos cando entramos nun supermercado, no lugar do mundo que habitamos que todos os productos que aí se atopan non son para nada nin sans nin beneficiosos para os nosos corpos e mentes senón todo o contrario.

 

Existe tamén unha cultura, a día de hoxe, de consumo de bebidas moitas delas alcohólicas e de comida que se nun tempo supuxo a creación de lugares comúns para compartir ideas, charlas, risas, disfrute e afectos positivos, hoxe por hoxe, na maior parte dos casos, todo isto foi deturpado pola introdución sistemática de “ruído” en todos os sentidos. Isto é un exceso brutal na inxesta de todos os elementos que se antes eran unha excusa para a xuntanza e o encontro, agora son un fin en si mesmo, onde o que prima é a aglutinación consumista e excesiva. Alcoholismo a todos os niveis ata en idades moi temperás, consumo de productos alimenticios de novo asociados a unha industria, desta volta non só a alimentaria senón á dun ocio que está regulado e controlado polo capital que dictamina os fins de semana e outras excepcións como os intres de desafogue da masa que estivo anestesiada e atada durante a semana laboral.

 

Todo isto ten a función social de dar “un respiro” do traballo e a explotación diaria, e sen que deixemos de consumir, da nosa precarización, desemprego e demais tempos. Porque o bo do asunto é que aínda que aparentemente nalgúns intres non producimos (que si o facemos) os tempos, o tempo é marcado polo capital escravizante que determina o noso ocio e diversión marcándonos as pautas de cando temos que encher a barriga de comida e alcohol en comuñón cos nosos semellantes e cando en privado, ou cando non.

O papel fundamental para moitos sectores co que quere delimitar o sistema son tamén as drogas. De todo tipo que nos evaden e/ou mitigan (ou simulan mitigar) a nosa dor pola existencia deste mundo totalizador e totalizante.

 

Por razóns moi diversas as consumimos xa sexa na procura dun ocio do que xa falei cando me refería ao alcohol etc. De maneira individual ou compartida ou xa sexa para aturar ou continuar cunha dependencia ou adicción. Procuramos saírnos así das rutinas establecidas máis o que en realidade ocorre é que seguimos os ritmos que o propio sistema nos impón e consumimos esas substancias, que ademáis moitas delas están adulteradas, para escapar sen facelo, para rir sen conseguilo e para aturar a axenda que nos marca día a día a senrazón desta morte en vida. O emprego experimental que poderían ter as drogas, se é que algún día o tiveron (dentro do noso sistema), ou sexa a apropiación do pobo delas para estes menesteres convertíuse deseguida en experimentos do propio sistema con todos nós deixándonos a ilusión diaria dun confrontamento social ao consumilas ou dunha forma de vida diferente da do resto da poboación nunha especie de fundamento identitario alternativo cando en realidade a función que ocupa e que ten ocupado é a de mitigar moitos aspectos contestatarios de certos sectores poboacionais e sobre todo, como a de outras substancias o consumo e produción capitalista neste caso en “negro”. Un dos máis grandes negocios do planeta terra.

 

A xente enferma tanto física como psicolóxicamente, moitas razóns de isto son as substancias de todo tipo, e se acaban consumindo, a maiores, moitas drogas legais que como comentaba aí atrás son o sustento das industrias médicas e farmacéuticas.

Esas enfermidades foron creadas, moitas delas, por mor da administración da morte que nos goberna e moita xente que cae no “campo de batalla” lle resulta xa moi difícil deixar de consumilas ao igual que as ilegais e outras legais como o azúcar, o café, o tabaco etc etc.

A través destas substancias a industria farmacéutica, que é outro dos maiores negocios do planeta terra, pode ter controlada a unha poboación susceptible e sensible, normalmente molesta, por non entrar moitas veces polo aro, ao ser en moitos casos xente non moi produtiva para o sistema, non moi moldeable, en definitiva xente que ao ser anulada a moitos niveis, gracias en parte a esta química, resulta moito menos molesta e coma sempre se lle saca un rendimento económico substancial. Os despoxos sociais que imos caendo nesta administración encargada de subministrar un dos maiores velenos que se coñecen conformamos, con respecto ao mecanismo de control que é a substancia, o pior dos chanzos dirixidos ao inferno nesta sociedade enferma e que fai enfermar.

 

Outras substancias terribles están nos materiais que nos venden/colocan: Roupa, calzado, mobles, construcións, envases que conteñen as outras substancias xa de por si dañinas. E como non no ar e na auga que respiramos e bebemos completamente contaminadas de máis substancias enfermizas e que nos fan enfermar…

 

Absolutamente toda substancia “controlada” ten a mesma raíz. É esta é a de establecer o sometemento da poboación nun eterno bucle que sosteña a podremia que nos venden como millor dos mundos.

 

As ataduras, cadeas e dependencias son múltiples e diversas neste sistema onde todo comeza na cachola de cada un mais a través desa substancia que é o sangue deste “corpus” lógranse realmente resultados inmellorables para todos os propósitos deste sistema que se mostra infalible en todos os aspectos. Ata no de enfrontarse aos que non simpatizamos demasiado con él.

Barco pantasma

Nós vivimos no medio dunha estación
de onde saen e entran moitísimos trens
con direccións de todo tipo.
Nós case nunca collemos un
permanecemos no noso barco
que non está a deriva e non naufraga
que incríblemente flota
malia ás vías de auga.