Escribe a túa busca por palabra clave e pulsa ENTER

About the Author

Alfonso

Saccharine trust

hai xente que precisa

unha pistola

hai xente que precisa gumes

ou cores chamativas

ou inadvertidas

logo hai xente que só vé

algúnhas cores ou unha só

como explicar o teatro?

nin sequera ao teu corazón

aos nosos cerebros

como esta sociedade

cómenos co medo?

e cando non o temos

dámolo

como somos controlados?

como somos escravizados?

por lentellas e chucherías

como pechan as billas!

algunhas…

porque outras ábrenas

como o meu escrito

tórcese no papel pola química

antes de tentar durmir

cousa que conquerín!

como che van situar nun mapa

a terra é enteira para nós

e para vós e para aqueles

e aquelas e outras e outros

como se merca todo?

co vil metal!

que nace nas pedras

cálculos de ril

provocados por auga

infestada de contaminación

para que porco ou polo?

para traballar!

e mercar máis porco

e máis polo

por que agulla?

para tenreiros

e algunhas tenreiras?

por que roubar

o leite ás vacas

se son sagradas

por que inutilizar

o amor

o sexo

só estimular

para producir

como nos enfrontan

entre nós

entre vós

para competir

somo sementan

coñecementos a mansalva

informacións a mansalva

para competir

os campións da profundidade

coma no deporte

rei é o fútbol

ata que o fútbol non desapareza

haberá monarquía(s)

ata que a liga non desapareza

existirá a banca de voitres

que nunca entran na cadea

e se entran saen

coa porta xiratoria

do branqueo dos cartos beeeeeee

como suben e baixan o caudal

do río

e matan gatas sen sombra

e cans cegos e xordos

como as camelias

non son conscientes

de que foron fabricadas

nalgunha empresa

que se fai a sueca

do país onde comezou

o nazismo

e agora venden repúblicas

de felpudo

onde limpar os virus

despois de vendimar?

e comer ostras

e atoarse coa pérola

e tragar o discurso

patriarcal, social, mainstrinj

por moi alternativa que sexas

non dar créditos ás hienas

ou aos golfiños, ou aos lobos

aos xabaríns, aos cogomelos

ou aos páxaros e páxaras

e si dar crédito

ao agasallo do camelo

ou polo menos asumido

non rebelarse!

e non deixar que se rebelen!

Nin que se revelen

ser controladxs por dicir

a verdade ou polo menos as nosas verdades

por familia(s)

moitas delas horrendas

enchidas de tabús

e pedagoxía negra

enfurecerse ao escoitar

todo isto porque…

no teu taxi, no teu ordeñador

na túa televisión, no teu xornal

na misa do galo negro

ou nas seitas

nos vídeo xogos

e nos bares

machácante con cóvado

orella de porco

lingua de rata

verme morto

suor e estrabismo

todo polas doses

polas pantallas

de todas as cores

polas carteiras

os móbiles

que son pistolas!

a paz social

que é unha mentira

é unha falacia

igual que a lei e a orde

no fondo estamos en guerra

nunha guerra eterna

e desproporcionada

e moitxs non o saben

e xs que o saben

ou non se deciden

pasar a acción

ou silencian

ou delatan

manipulan

ou folla de lata

ou cresta afiada

nilhismo salvaxe

e pallasadas

con pólvora

estralantes

querer infundir medo

con salvaxadas

non me gusta a pólvora

asusta as animais

e todas as flores murchan

antes de ser, moitas,

lobotomizadas

xa non me fai gracia

o martiño peixeiro

nin a garza, a gaivota,

a tartaruga, o visón

e as súas raposas

todos e todas

comen merda do amo

a integridade é pecado

pensar por ti mesma é pecado

dicir o que pensas é pecado

e facer o que pensas e dis

é o suicidio social

eu nunca me quixen suicidar

a grande mentira de pinocho

eu quería escapar

porque ao fin descubrira

o fedor

xs que vivimos xuntas

non cheiramos moi ben tampouco

pero no fondo, aínda moi abaixo

respectámonos e querémonos

e corre aire cando ten que correr

e non hai peche

e en moitas cousas facemos

o que nos vén en gana

a un neno consentido

non se lle practican electrochoques

nin comas inducidos

a un neno consentido

déixalle escoller o seu mapa

non se lle sinala

non son monstro

non es monstra

non sodes monstras

ou si?

son eles e elas

por moito platón de lentellas e revisións contemporáneas

non son nada negativo

que non o sexas ti

e ninguén che ten que dicir

o que tes que dicir

o que tedes que dicir

o que tes que facer

o que tedes que facer

decepcionar é un pracer

e deberon sentir moito pracer

porque a min decepcionáronme

e decepcionan unha e outra vez

os da miña prole, os de moitas proles

o o puto patriarcado o puto matriarcado!

sinto vergoña cando abro a porta

sinto vergoña cando vou por alimento

e sinto vergoña de min mesm@

por non incendiar esa casa

onde me abandonastes

de non ir rendir contas

ao lugar onde fun torturado

ata a extenuación

non podo esquecer, meu amor

non o podedes comprender

pensas que ese charquiño roxo

ou a pedra no teu lombo

son pesadas mais non

limpado, limpástelo

nunca me liberarei

senón vos liberades vós

senón depositades todo o que sentides

e pensades nas súas putas alfombras

a min matáronme. estou morto

e queren seguir matándome ata o infinito!

 

Concurso

o meu avó foi xornalista, libreiro, quiosqueiro, escritor, preso e mestre
mais arrebatáronlle a mestría despois de estar condenado a morte
a súa filla maior fíxose mestra e arrebatáronlle a mestría…
un grande terratenente da zona de valdeorras
ela era da súa propiedade e américa como se chamaba a miña tía
non puido nunca liberarse nin viaxar a europa como maría barbeito
a miña tía chamábame king kong cando eu era neno
tentou fuxir varias veces do lugar onde estaba confinada
pero eran uns tempos nos que a súa traxectoria profesional
non podía desafiar o confinamento das labouras do fogar
coma as de millóns de mulleres instruídas polas normas
das seccións femininas de falanxes que se elevaban tapando o sol
a miña nai non foi mestra nin o meu tío nin a miña outra tia
a miña nai tivo que servir nunha casa allea ao quedar preñada
ao parir, a súa primeira filla, tivo que permanecer case catro anos nesa casa
os meus pais xa estaban en ourense
o irmán maior do meu pai casou coa filla doutro terratenente
o mesmo que prohibiu ao meu avó materno dar as aulas nas aldeas
despois de saír preso
el estaba enfermo
miña avoa traballou ata rebentar e a súa filla, maior que a miña nai,
pero menor que américa serviu en todas as casas dos ricos do lugar
miña nai tivo cinco fillos
tres fillas
dous fillos
antes de comezar a perder a memoria dicía que non quería ter tido ningún
os meus pais falaron e falan o galego
educáronme en español, entre aspas
desde hai xa moitos anos falo o galego con eles
a miña lingua materna é a esquizofrenia
a miña tia américa morreu e a miña nai díxomo na rúa do mercado,
na ponte, en ourense, cando voltaba dun festival celebrado en cáceres
no ano 97, o mítico womad
o meu avó estivera en cuba
exercendo, entre outros, de xornalista
o meu avó tiña un quiosco-libraría nos xardíns do bispo cesáreo
fronte a alameda en ourense
onde se reunían os de ateo, unha asociación de mestres
laicos e republicanos da cidade
saiu nunha lámina do xornal local por excelencia
ao carón do quiosco estaba a estatua de concepción arenal
agora está noutro lugar
o quiosco foi queimado ao comezar a guerra civil
e hai unha lenda que di que as cinzas foron depositadas
na porta da casa familiar
miña nai era unha cativiña cando meu avó pasou tres anos na cadea
condeando a morte
miña nai foi unha confinada
miña tia américa foi unha confinada
millóns de mulleres fóronse confinando
nun país onde pensar era moi perigoso
ao meu avó confinárono
e todo foron cárceres
e algúns son nostálxicos dos cárceres
e negan as execucións e os confinamentos
e non queren desenterrar os ósos
duros de rillar
maría barbeito quería unha educación
para que a miña tia américa nunca fora confinada
para que a miña nai nunca fora confianada
o meu avó deulles unha educación
para que a miña tia américa nunca fora confinada
para que a miña nai nunca fora confinada
unha miña irmá foi mestra
hai pouco que se xubilou
non a miña irmá pequena, non a irmá maior que quedou anos na aldea,
foi mestra case toda a vida en a coruña
onde reside
cando non está en ourense
ou na casa da aldea, confinada,
onde hai unha pésima conexión a internet
si viaxou a europa e a américa
pero quixo ter fillos mais non puido
non por nada divino
foi entón nai da miña nai
quizais algo do meu pai
aínda moi maior, a día de hoxe, meu pai case cóidase só
non hai moitos anos no xornal local de ourense
saía unha nova que me deixou fora de min
o que fora marido, o terratenente, da miña tia américa
despois de morto deixou nun galpón agochadas granadas
e otras armas que quedaron oxidadas e cheas de po
tiña medo que baixaran “os da guerrilla”
tiña medo que rescataran a américa
da súa cruel conquista.

Suxeitxs

As persoas estamos suxeitadas

neste mundo económicamente

dan igual as túas ideas

a xente que pasa fame non pode pensar

e a que pode pensar pensa

que pode pasar fame

dan igual as túas ideas

as accións que poñan en perigo

a túa suxeición económica

non as vas realizar

as verdadeiras accións que poñan en perigo

a túa suxeición económica

non as vas realizar

só realizas as que che poidan devolver esa suxeición

ti sábelo

eles e elas sábeno.

Rescate

“Me dijeron:

— O te subes al carro

o tendrás que empujarlo.

Ni me subí ni lo empujé.

Me senté en la cuneta

y alrededor de mí,

a su debido tiempo,

brotaron las amapolas.”

― Gloria Fuertes, Mujer de verso en pecho

 

Rescatemos o fandango e as baleas
e os golfiños na area pero aos golfos non
que non perece a pena
rescatemos sacrilexios anti-aritmética e alegría
aos presos e presas condenados de antemán
que non perece a pena
rescatemos sortilexios de mentira e de verdade
soliloquios e aos icebergs tinguidos de xirope
que non perece a pena
rescatemos ás boas faladurías e os libros do faiado
Ás noites de lúa chea e ata as linguas mortas
que non perece a pena
rescatemos a memoria proxectora do presente
aos visóns das súas gaiolas e ás leitugas da terra
que non perece a pena
Rescatemos á terra enteira e ao ar, aos ventos,
aos océanos, ao sol e ao espazo interestelar abofé
que non perece a pena
rescatemos ao merecedor da primavera, á luz
e a vida enteira, nun vaivén rescatemos á morte tamén
que non perece a pena.
Que non perece a pena e non a merece a falta de dioptrías
para aturar ás economías que agreden e aplanan
as nosas vidas que non perece a pena de tanto desastre
que non merece a pena seguir aturando
esta economía para tantos nociva
non rescatemos esta ruína de economía
que suxeitamos cos nosos brazos aos amos
e os seus cairos afiados succionan a nosa vida.

 

(Bonus track dunha cassette editada no 2013 co nome de Pigs and bolachas)

 

Para escoitar o bandcamp sen esta peza: https://pigsandbolachas.bandcamp.com

Un conto de ciencia ficción

Acabei votando a bríos aquela noite de festa á beira do río coa xente. Falando, bebendo, bailando e festexando, en definitiva, o comezo do verán que, seguramente, traería moita felicidade ás veces e, outras, pois non tanta.

 

O caso é que a festa debíase a que, de súpeto, como quen non quere a cousa fómonos facendo maiores e de xeito infantil estábamos a rir aquela noite de verán disto mesmo. Estábamos enriba de moitas cousas polas que choráramos, discutíramos, ou vivíramos en xeral. Xa nos coñecíamos ese pouco ou ese moito para ser cómplices de non sei moi ben o que.

 

Barra de Miño era o lugar ideal para rachar a botella de cava ou champagne desde que Cirano pillara o antigo Gadafi e o convertira dun xeito moi semellante a como o podíamos ver nos anuncios dalgunha marca de ron ou de vermú.

 

Así estábamos, todos e todas, cun rollo moi peliculeiro, curtidos e curtidas de cento e unha batallas a anos luz da burguesía, a patronal, as altas xerarquías, as multinacionais pero tamén da plebe.

 

Eramos os iluminadxs, xs elexidxs por nós mesmxs para funcionar de maneira autónoma nesta sociedade vinculante para o capitalismo en xeral.

 

Eu estaba con Alicia que remollaba os seus pés no Miño vendo a súa expresión inocente mais sabia, madura mais xoven, fermosa mais imperfecta. Quen podería imaxinar que me daría toda a súa complicidade e todo o seu amor cando eu xa desestimaba o solucionarme co que máis desexara no mundo pero que se me negaba a traición día tras día, mes tras mes, ano tras ano?

 

Ela disfrutaba ao sentirme tan feliz, alí estaba toda a xente que dunha maneira ou outra pasara en grande medida moi boa parte da súa vida conmigo e nunha parte importante tamén con ela.

 

Estaba algo bébedo e soaba, entre as luces, unha canción que ondulaba o pelo de Alicia. Sentín de súpeto, a eternidade dos seus ollos, no meu corazón e foi entón cando berraron por min desde a barra do bar. Querían que fora pinchar un chisco a música. Mireina e díxenlle que a súa soidade íase sentir moi ben por deixala con ela. Foi un conto moi cursi, recoñézoo, abofé.

 

A risa inundaba o ambiente e ningún de nós se percataba que un par de días despois teríamonos que desunir todos e todas para seguir loitando por vivir niso que chaman realidade e poder así fantasear con momentos tan especiais como o dese sábado de xuño que rebordábamos felicidade.

 

Alicia e mais eu formaríamos un país. Non só de marabillas que tamén.

 

 

2001

Incomunicación

Non poder ver de maneira “convencional” ás persoas, non poder mirar aos ollos entre o aire, o mollado ou o sol. Non sorrir, non rir. Non observar ese xesto, aquel xesto. Non tocar perigo de vida!

 

Esta situación ou suposta situación que se fai realidade ou fan realidade debería ter seguimentos, apoios, curas, remedios, prevencións, solidariedade sanitaria e parasanitaria e debería incidir na autoorganización e na autoxestión da sociedade en forma de pequenas comunidades xa fora nas cidades coma no rural para paliar, con recursos, xa ben públicos (que foron desmantelados, e que, desde que isto ocorreu non foron mantelados para nada) xa ben comunitarios e para nada debería deixarse en mans de quen toma partido e partidos desta situación creada, polo menos, ao redor do grave asunto, como din.

 

Porque está creada, a situación, para tirar rendimento dela, por parte do sistema, as multinacionais e os seus partidos políticos cos seus títeres que ao igual que practicamente todos os medios de comunicación que forman parte do sistema xogan á confusión, a rectificación, a contradición, ao ruído político e mediático que disipa toda tentativa, por parte do pobo, de reaccionar ante nada senón ao contrario.

 

Xogan para confundir, para enfrontar, para cansar, desmotivar, mentir, e facernos crer que o único que podemos facer é autoflaxelarnos porque a culpa é nosa. Ah! A culpa. Aínda dentro de nós o soniquete relixioso catolicón inculcado desde nenxs. Mentras eles continúan coa súa grande reforma mundial que pretende paliar da pior maneira o que xa temos enriba de nós desde hai moitos anos, un cambio climático e natural, na terra, dunhas dimensións completamente descoñecidas por moito que a “ciencia” predique.

 

Esta situación paralizante fai que se instaure e se instale, a todo meter todo o cableado e toda a artiluxia creada pola “gloriosa ciencia” e tecnoloxía que dí que nos vai salvar a base de propaganda dunhas vacinas que se fixeron e estánse a facer en tempo record, cunha velocidade endiañada e nunca millor dito. Para despois á hora de subministrala frear en seco obtendo unha maior desmotivación do persoal que quere subministrarse.

 

A situación paralizante e totalitaria fai que o que avance sexa soamente o virus, a morte e a tecnoloxía preparada para conquerir o, sálvese quen poida, por parte dos que manexan e manexarán os joisticks desta nova era ou cuarta revolución industrial que obvia a destrución da natureza desde a primeira e que obvia, malia o sabido por todxs, que traerá de maneira superlativa todas estas olimpiadas de reformas mundiais que non impedirán o avance do maremagnum senón que provocarán absolutamente todo o contrario e dunha maneira radicalísima.

 

Xogan a facernos crer que o mundo cambiará para ben que renaceremos cando pase este cataclismo vírico. Tanto as chamadas “esquerdas” como as (ultra/liberais) dereitas así o din.

 

Remataron uns recursos, uns recursos que tiraron deles e continuarían facéndoo se puideran. Agora van de ecolóxicos e tamén tiran e tiraran doutros recursos igual de contaminantes, igual de invasivos, colonizadores e esquilmadores da terra e auga que non paran de protestar. Para iso, para conquerilos fan e farán o que lle veña en gana, como xa o están a facer. Con todo, xustifícanse polo virus. Todo paralizado: os afectos, os contactos, a pel, o amor, os alentos, confinados sen expectativas de xuntar os corpos e ser tropel. Prohibido: chantaxe, culpa, represión.

 

Eles non fan nada para enmendar a situación porque convén continúar co curso da economía, a súa economía, devastadora. Pero non queren repartir migalla algunha. Todo o capital estancado nos seus xardíns ou liberado para a grande reforma mundial.

Sen pan non se pode pensar. Con medo pénsase mal, con desconfianza e paranoia vaise cara a loucura. Sen amor só queda a xenreira. Sen o aire só hai afogamento. Sen contacto, aillamento. A autoorganización e a autoxestión son imposibles seguindo os parámetros xenocidas.

 

Téñennos entretidxs (ás máis das veces non queda outra) e así inocúlase, moitas veces, máis veleno. Estamos irritadxs, estamos confinadxs con finura capitalista. Morre a memoria, hai loito, hai cansanzo. Tes que ir ao traballo e do traballo a casa. Quen o ten, quen a ten. Aturar as culpas e desprezos de mandamases políticos/médicos. Como se nos centros de escravitude moderna non houbera contaxios ou a xente fora inmune. Como se nas estacións de esquí a neve actuara de antídoto contra o virus. Como se nos grandes eventos musicais ou doutra índole da ultradereita a bandeira roxigualda fixera de escudo protetor.

 

Queren que sexa así, séguese un patrón, séguese a un patrón, aínda que incorrecto. Aínda que a priori é contraditorio, aínda que a priori rectifica e volta rectificar sabe a receita final e nós non deberíamos probar ese prato porque está envelenado.

 

Deberíamos, penso, sementar, comezar a sementar, para colleitar outras cousas máis saudables e compartilas e trocalas e facer unha grande pota e que o lume dela queimara toda a súa reforma mundial, obsoleta nada máis comezar, tiránica e inútil para salvar á terra, o aire, a auga e todos os elementos para a vida.

Nin sequera eles poderánse salvar senón paran xa!

Profecía

En todo o labirinto

vai moito frío

quedamos nun punto

moi determinado

e tomamos un xeado

dóeche a cabeza

de tanta mascarada

xente con medo

parapetada nas súas casas

algunhas con armas

outras desarmadas

os cabalos e as eguas

de troia fan moi ben

o seu traballo

os camións seguen sucando

as autoestradas

de madrugada

hai xente maior que durme

durme con e sen apnea

anticipándose de mala maneira

con malas maneiras

o amor é escaso

o que hai, moito, é bufonada

galería, escaparate

e moitas bágoas

que ata algunhas son egoístas

non son exemplo de nada

mais observo os ollos

de xente incluso os meus

contradecindo

aos golpes baixos

golpes que agora son continuados

coma espanto abecedario

disme que non é o millor momento

riste da miña adolescencia

da ilusión e a utopía

o teu escepticismo é fascista

a túa intelectualidade elitista

é fascista

logo moitos e moitas sorprenderan

dos trampeiros no capitolio

este é o grande timo

do rock and roll

nunha sopa de apocalipse cutre

de andar por casa

as vacinas xa nolas levan

suministrando

desde hai moitos anos

un grande sistema insán

enfermo e totalitario

que quere no seu último estertor

sacar rédito da súa propia

caída e decadencia

ademais de asasino e carroñeiro

é patético

cando falas cunha persoa

con outras persoas

daste de conta

que maiormente hai bondade

incluso amor

cara a cara

ou ata máscara a máscara

separados

fraccionados

restrinxidos

enlatados

adobados

encamados

televidentes

e ordeados

imos dados

vamos dados

xa viña sendo así

desde os cadros de mando

sexan tronos no pasado

ou cadeiras de coiro

non hai tanto

como cabinas con joistiks

no presente futurible

só hai noxo só hai rabia

só hai paraplexia espanto

sexan os cadros

amorados

azuis, verdes,

roxos ou colorados

negros, rosas ou brancos medicalizados

o mundo que foi creado

é a verdadeira “utopía”

non debería haber lugar para ela

e há lugar

creada para destruír

ao planeta ao propio humano

os vosos ideais son

os autenticamente puerís

dá o mesmo, dá igual

que os introduzades

en millóns de cidades bibliotecas

analóxicas ou dixitais

dá o mesmo a vosa linguaxe

e coñecemento do cemento

destrutivo de corpos e mentes

de plantas e animais

a vosa realidade

que creades

os vosos pés na terra

a vosa praticidade

a vosa arquitectura

a vosa tecnoloxía

e as vosas cínicas risas

son o exemplo evidente

da ruína provocada

da inconsciencia

e da rotura

dun mundo que podería

si ser factible

desexable

realmente realista

e non a “utopía”

que lograstes

a auténtica “utopía”

lograda por uns “seres” neste planeta

rematar coa esperanza

rematar co desexo

rematar coa natureza

rematar coa vida

a verdadeira profecía autocumprida.

Indeciencia

Pilatos debeu ser o primeiro científico da era posmoderna ou pseudocontemporánea. Non por ser o primeiro en lavar as mans (aínda que algúns/as seguímolo facendo, o de non lavalas, ao chegar da rúa) senón de facelo simbólicamente cunha actitude oscilatoria dependendo da rosca e da billa. (Ben, daquela non habería este invento).

A ciencia (coa nova normativa da RAG, real academia galega, na Galiza, non estou certo se é cienza ou ciencia) desvívese por saber, investigar, coñecer, furgar, destripar, implantar, sufocar ou enfurecer. A ciencia estuda cientificamente o tema de lavar as mans, o tema da rosca, o tema de Pilatos ou o tema da billa.

 

Non farei eu aquí unha historia da ciencia dende Pilatos ata os nosos días (se son nosos claro) porque non son historiador nin científico. Miña nai diría que o único que son é un atrevido.

 

Por isto mesmo atrévome, dende estas liñas, a xulgar e condenar á “ciencia” a ser recluída nunha pipeta escura ata o día do Armageddon.

 

Os seus cargos son os seguintes: usar fondos públicos e privados (moitos fondos) para as súas prácticas e teóricas baseadas nun suposto “avance” da humanidade, que entre outras cousas vén sendo ficticio. Entre outras non foi nin é consultado ao resto de seres vivos do planeta (polo tanto completamente antiecocrático) nin por suposto ao pobre planeta que só pode emitir exabruptos en forma de lava ou vento etc pola inmundicia destes señores que entre outras desculpas antepoñen un discurso baseado na neutralidade dos seus chamados descubrimentos e omiten obxección ningunha ás aplicacións por parte de gobernos e multinacionais de ditos “descubrimentos”.

 

Condenados non só pola avaricia económica que lles reportan os seus descubrimentos senón por esa avaricia maior que os fai seres obsesivos, ecópatas e psicópatas do “plus ultra” e coa ansiedade do desvivir e a realización de todo o desvivir da humanidade posto en práctica en todos e en cada un dos engrenaxes dun sistema que funciona gracias aos seus “adiantos” industriais, atómicos, nucleares, xenéticos, tecnolóxicos, farmacéuticos e biolóxicos en xeral.

 

Condenados por usar as súas teorías (só demostrables porque non hai outras que demostran o contrario e viceversa etc) ambiguamente a favor de distintos gobernos e “lobbys” de non xa dubidosa, senón dunha reputación repulsiva para con a humanidade e a terra en si.

 

Condenados por facer igual que os futbolistas e “bailarconlamásguapa” sentando bases para a destrución de ecosistemas, seres humanos e o ar necesario para a vida posible e o mundo posible e arelar a imposibilidade da creación ou destrución do universo con ese desexo brutal de converterse nese deus que algúns deles tanto negan pero que desexarían encontrarse con el cara a cara.

 

Condenados pola fabricación de armas de destrución ou construción masiva como o mapa do xenoma humano ou a bomba atómica.

Condenados pola manipulación dos elementos, polas pragas, pola mutación constante á que someten este planeta.

Condenados por meternos sistematicamente dentro de estatísticas, “bytes”, porcentaxes e por crerse donos dos nosos destinos mediante a intervención cirúrxica da terra, da auga e das nosas células.

 

Condenados pola contaminación, pola fabricación de armas, pola fabricación de alimentos nocivos para a saúde. Pola permisividade cara os seus mentores sabendo en que tipo de fechorías andan metidos.

 

Condenados por avalar o esquilme natural e vexetal para a fabricación de fármacos que “curan” enfermidades creadas a través dos anos gracias aos seus “descubrimentos”.

Condenados por esquiroles, por “ben mantidos” , por ser xente sen escrúpulos.

Condenados por mentireiros, por perversos, por insensibles e pola fabricación de robots á imaxe e semellanza deles mesmos.

 

Condenados por non consultar antes de facer ás súas “misturas” , por vivir alonxados do pobo, por considerarnos só números.

 

Condenados pola hipocresía e farsa dos seus argumentos con tal de seguir indo a un máis alá irreversible e impepinable.

 

Condenados por ser sustento teórico de asasinos en masa, por ser sustento teórico do capitalismo globalizador e por usar eses estúpidos lentes.

Condenados por trepas, por lambecús, por ser brancos como o frío por ser omnipotentes coma deus.

 

Condenados por impotentes sexualmente, por catalogalizadores, por competitivos entre eles a ver quen gana na batalla onde o resto perdamos.

 

Condenados porque sendo humanos non sodes humanos porque o voso divertimento é extorsionador, explotador e destripador.

Condenados por vivir en burbullas de bolsa, en pipetas de marfin, por provocar a fame e a dor.

 

Condenados por ser elite de psicopatía de contacontos perversos, de manipuladores de almas. Condenados por envasadores, por embaixadores do veleno e por inverter en cemento. Condenados por ultimo á fogueira do inferno que provocades.

 

 

 

(Publicado orixinalmente no xornal Marea Negra nº 12 Galiza marzo-abril 2006)

(Posteriormente publicado no blogue português Incomunidade: http://www.incomunidade.com/v17/art_bl.php?art=369)

Compromisos

Xa sei que quizais non son intres de soltar este “espiche” pero levo moitos, moitos anos tendo ganas de facelo polo menos da maneira escrita que o vou facer. Estou canso da militancia que vén etimolóxicamente da mesma raíz que “militar” e da mesma maneira estou farto de toda a xente que se pón prendas militares xa sexan físicas ou mentais sobre todo nesta estúpida “guerra” actual que estamos vivindo.

 

Teño estado ao longo dos meus anos en diferentes historias, algunhas dunha maneira máis lateral que outras, e si, tiven épocas de militancia e dinme de conta que se pode loitar cóvado con cóvado coa xente, só ou acompañado, sen ter que “militar”, e digo máis a militancia fosiliza desvirtúa moitísimas loitas. Conforma lugares apretados onde non hai sitio para xente que ten a ousadía de achegarse a ver que pasa con certas cousas ou outras. Moitas das veces está comandada a través de subterfuxios por intereses sindicais ou de partido que deciden que é o que se fai ou non.

 

Na miña experiencia teño visto chegar a “militantes” que eran o non vai máis e achegarme a apoiar no que puiden durante décadas. Moitos e moitas duraban uns poucos anos ou nin iso e piraban, desaparecían, esfumábanse. A algúns/has puiden observalxs para onde foran e outros e outras perdínlles a pista. Algúns e algunhas dos que puiden seguirlles a pista fíxome moita gracia onde acabaron. Era xente e é xente que marca directrices que quere implicacións a máis non poder sen suporse que cadaquén implícase e colabora no que pode e no que quere e que non todo o mundo ten que ser coma eles ou elas. Formaron e forman auténticas seitas nas que en moitos momentos nos que xente que se quere achegar a facer algo, senón son coñecidos ou se hai uns prexuízos (porque hai toneladas de prexuízos) esa xente é ollada con desconfianza ou con ningunha empatía, non vaia ser que viñera algún día alguén que quixera darlle algún outro tipo de perspectiva a esas “loitas”. E non, iso non podería ser. Non fai falla ter un poder sistémico para aferrarse a privilexios, poltronas e xerarquías.

 

Pola miña experiencia, miña e doutra xente que quixo, en moitos anos pasados e presentes, achegar a estes mundos da militancia, xa sexa política, cultural, social etc tiveron ou tiven (e non quixen) que seguir os modus operandis ou pautas marcadas e enmarcadas e predominantes que había e hai que aceptar se queres ser ún/ha máis da seita conveniente.

 

Se unha persoa ten unha maneira de pensar ou de actuar medianamente libre, contestataria e non traga con todos estes parámetros pois resulta que non encaixa con estes contextos, grupos, colectivos etc.

 

É o mesmo guíon que o sistémico, que o establecido. Así desta maneira espantan a moita, moita xente. Non se dan conta da cantidade de xente que espantan que poderían empatizar con moitas loitas pero non plantexadas nin constriñidas polas súas moralinas e as súas medallas, os seus “logros” e as súas experiencias e títulos nobiliaros do militantemente correcto. Desta maneira non se dan conta de que hai moitísima xente, moita máis da que pensan que estarían dispostas e dispostos a loitar, da forma que fora, por moitísimos motivos. A “masa” popular sería moito maior se toda esta xente deixara de actuar sermoneando, creando disciplinas e ortodoxias que non teñen ningún fundamento máis que para seguir sendo eles e elas os e as que leven a voz cantante, non vaia ser que alguén lles puider arrebatar esa posición de privilexio e dalgunha maneira de dominación.

 

Vivimos épocas convulsas e é realmente difícil a mobilización da xente en xeral ademais a partires destas situacións. Esixe unha maneira empática e flexible de entender o compromiso, os compromisos ou os non compromisos. Non pode ser que os teus compromisos ou o teu compromiso é o de matrícula de honra e o día a día, terrible día a día para todas, non valga para nada soamente porque ti estás nunha organización e as outras persoas non están. Poderíaste preguntar o por que non están? Ou se realmente quéreno ou teñen que estar? Pódese loitar de moitas maneiras.

 

O que teño moi claro é que con olladas desafiantes e moralinas resecas cando hai xente que se pón ao teu carón (ao seu propio carón, tamén) puntualmente non se fai máis que espantar e voltar a espantar. Cal é a verdadeira “moral”, a verdadeira vontade de actuar ante moitas, moitas cousas que están realmente mal? Cada vez máis. Moitas… Non só as que soan máis!

 

Ese actuar depende de alianzas pero esas alianzas que conforman compromisos penso que deben de ser dun metal moi flexible, nada ríxido. Saber que hai xente que ten que sentar ás veces, outra que “milita” de maneiras que descoñeces e toda a xente que estaría disposta a arrimarse se a maneira de organizarse, precisamente, mudara, ao menos un pouquiño. Xa está ben de crerse a hostia por isto ou por aquilo e pensar dunha vez por todas o por que os movimentos sociais e culturais están soamente copados polas e polos de sempre que só rotan cando pasan os anos desperdigándose ao longo dos mesmos unha morea de xente que non quixo seguir porque non lle atopaba senso ningún.

 

Precisamente polos tempos nos que estamos e aos tempos que vamos é preciso unha remuda total dos plantexamentos e dos pensamentos recalcitrantes, por un lado, ou supostamente modernos polo outro porque considero que xa nada vai ter ningún sentido de como foi ata o de agora.

 

Xuntarnos ou non pero conectarnos e sobre todo conxugarnos, cando poidamos, e botar ese lastre decimonónico “militante” para conquerir que o pobo unido, como está pasando en certos lares, tamén o poida estar por estes.

 

Veñen tempos que deberemos resistir pero veñen tempos tamén para non dicirlle a ninguén como debe resisitir. Nin presionar polas túas causas aos demais coma inquerindo impostos revolucionarios. Particularmente eu tamén estou farto de que me digan que vote ou a quen debo votar.

 

Penso que é o tempo de poñerse a falar cando apeteza falar e de saír a tomar o ar cando se poida para conspirar ou simplemente para respirar. Se diso saen “cousas” será xenial.

 

https://chaodafeira.com/wp-content/uploads/2020/10/cad117-ana_mumbuca.pdf