Escribe a túa busca por palabra clave e pulsa ENTER

O timo da estampiña

Todo é un timo
o timo da estampiña
en forma de billete
hai que procuralo
alcanzalo
o timo son os cartos
os timadores téñeno
e tímannos para
ter máis
máis diñeiro
que ademais fabrican
e poñen en circulación
en forma de anzois
e nós nadamos e mergullamos
e imos á superficie
e afundímonos
pola procura
con todos eses movementos
de todos nós
axítanse e revólvense
ríos e mares
as nosas fortalezas
e as nosas debilidades
de onde sacan partido
enerxía vital para
ter acceso ao espectáculo do timo
e todos e todas participamos
do timo da mentira
de ríos e mares inventados
cos nosos disfraces de peixes
uns máis grandes e outros
máis pequenos
competimos entre nós. Comémonos
e caemos nas redes cansos
e somos pescados somos peixe
en latas de conserva
destribuídos polo planeta
para as súas festas privadas
amósannos con luces na auga
de moitas cores ese mar
inventado no que estamos mergullados
con algas, plancto, arrecifes de coral
todo de plástico
e confúndennos coas nosas prioridades
a máis radical sería desfacernos
do traxe de escamas
e darnos de conta de que non somos peixes
non existen eses mares e ríos
prateados de aluminio
que nos fan soldar e des-soldar
que non queremos ir á guerra
contra outros “peixes” e que
queremos que entren nas nosas augas
as que queiran entrar
sempre coas súas lanchas policiais
pescando aquí e alá
e o mar quéntase
e xa non podemos respirar
derreten o xeo que conservamos
para non podernos subir a el
e vislumbrar a súa maqueta
de rañaceos absurda e patética
todo é un timo e unha mentira
metéronnos desde hai anos
por riba nas súas piscifactorías
e aí navegamos e nadamos
cos ollos abertos e vermellos
procurando nin paz nin descanso
non estamos mortos estamos cribados
de espanto créndonos peixes
con tres segundos de memoria
con ese tempo non nos podemos dicir nada
máis alá de si ou non
sistema binario augado e afogado
seguen botando copos de mala comida
nos nosos tanques de peixe
seguimos engordando de mentira
morrendo panza arriba
por onde camiñan cos seus zapatos lustrosos
estamos convertidos en peixes
de moitas clases case todas baixas
algunhas ata abisais
atopámonos cos cables no fondo do océano
e non os comprendemos
dentro deles van millóns de estampiñas
da virxe do carme
eles comendo caviar
e nós sen parar de desovar
quedamos exhaustos
e logo fabrican o pienso comida
de pésima calidade
todo é mentira.

Darwinismo

Góngora e Quevedo
tiráronse un peido
a ver quen era o primeiro
a ver cal cheiraba máis
e ao unísono cagáronse
de feito.

Memoria

Camiñar entre sobreiras

destaponarse os oídos

ollar para o camiño

parar e observar

adiante e atrás

e ver tamén os pés

fronte unha pedra

nin o suficientemente pequena

para patexala

nin o suficientemente grande

para non poder sorteala

alzar a cabeza

e ver sesenta estelas

de avións pasados

anchas coma raias de tigre

e outras quince

finas como agullas prateadas

avanzando no baleiro

cravándose nos meus riles

o frío deste inverno.

Considerar

Lamento que consideres que me lamento
non teño fillos nin fillas
e non consumo drogas ilegais
dóeme o corpo e a mente
de camiñar e de parar demasiado
estímulo-represión
non sei atopar, normalmente,
liñas de fuga que me transporten ao espazo
interestelar, ou tan sequera a unha estrela
a cama está tan fría cando te metes nela
quéntase máis tarde cos pesadelos
non conduzo e non quero que me conduzan
e aínda que estou tamén contra delas
está chea de igrexas a miña mente
non quero ser valente o que quero é ser libre
niso son totalmente feminista
consumo cárceres en comprimidos
lamento que consideres que me lamento
tamén hai cousas que me inspiran
o olor a té dunha tenda de roupa de luxe
na rúa Bedoya
ou outro olor máis na avenida de Zamora
chegando a Mariñamansa, arrecendo a tabaco de pipa,
a garza no Barbaña ao carón da nosa casa
ir fumar un cigarro á ventá
e observar como corre un can
para atoparse cun home que viña camiñando
na dirección oposta e acabar os dous
enrolándose na rúa con aloumiños, risa e amor
despois vén chegando unha muller e párase
o home érguese e o can e a parella
continúan cara a dirección contrariado
percibo outra dimensión aquí escribindo
como cando hoxe tamén na ventá
no primeiro cigarro da mañá
observei un home enfundado en mono azul
e con chaleco reflectante verde fosforito
subiu ao columpio máis grande do parque
de enfronte onde está o tobogán espectacular
e subiu a esa inmensa rede e comezou
a saltar e a saltar sen parar
ata baixar, púxose a carrapucha
comezou camiñar e ollou para atrás
cara os edificios onde estaba eu
xa sen fumar inhalando algo de frío
seguindo cos ollos ao home do mono azul
que foi sentar a un banco moi alonxado
despois do estanque e quedou alí un montón
de tempo logo chegaron dous operarios con
indumenta fosforita mais non tiñan nada
que ver con aquel, estes rañaban nos tuvos
das farolas quitando papeis con soños
laborais cheos de números de teléfono
pasaron outros operarios, como os do lixo,
recollendo votos por todos os currunchos
lamento que consideres que me lamento.

Matadoiro

Encandea, ensombrece, azul, gris
chuvia ausente e presente
xente presente perto e lonxe
os cinco camiños
as estradas non transitadas
as contraturas e todo é fume nos beizos
auga correndo sen pernas
abrigado ata estar dentro
a lúa oculta e despois permanente
na cachola
o fascismo nas cacholas
o algoritmo nas cacholas
windows nos ollos imberbes
mans en gatas
silencio e ruído
sectas e cogumelos
abonando consignas
que fermentan en ideoloxías
perennes e caducas
cactos no mar
sal nas entrañas
contactos esporádicos
contactos perigosos
alienación de conxuntos de pop
proclamas de extinción extintas
negras no océano
natación sincronizada
preñada de muros
e nós querendo destacar
na carreira de marathon
e dos espectáculos baratos
case coma luces de nadal
de millóns de euros
con flotiñas da escravitude.
Militar
policial
nuclear
pero a natureza conta aínda
de todas as cores sen vernices
a xiada levarache ao xabarín
o teu carro deslízase
ata o túnel
e hai que poñer as longas
para ter altas miras
da boa casta
poboados somos todas
dentro do comercial center
terrazas e razas superiores
de lobos por estepas sen nadal
hai que ser máis consciente
a guitarra soa
evoluir, actualizarse,
seguir, facer amigos,
compartir, facer público
en común atardece
e xa comprendín o da ironía
non era a vida
non tería que haber contrapartida
hai que aceptar a realidade
así sen máis
estás confundido dicían, din
a roupa tendida no chan
a cabana do tío tom
debaixo da ponte
a radio soando
no seu acubillo
o cigarro agardando
no meu cinzeiro
despois de prender o isqueiro
e que emerxa
o fume, a nada
máis que pulmóns
e branquias para
non respirar o mal
enquistado
neste lugar
chamado españa
poboado de autonomías
a extinguir
como as nosas
apeguémonos a algo
como aos brazos en cruz
contra a parede.

Spam

A maioría de pensamento que produzo é spam

aínda non sei como eliminalo a estas alturas

queda acumulado no buffer e non dou feito

pola noite a xestionalo converténdose en

pesadelos vertixinosos que xeneran de novo

unha morea de pensamento que a maioría é spam

que aínda non sei como eliminalo e a estas

alturas queda acumulado no buffer e non dou

feito a eliminalo converténdose en vertedoiro

de pesadelos que a maioría é spam de novo

converténdose pola noite e non dou feito co

pensamento a xestionalo no buffer a estas

alturas aínda a maioría de novo queda

acumulado converténdose en spam unha

morea de pensamento e non sei…

Os demais e ti

A psicanálise do prexuízo

prexulga e xulga

axuda a xulgar ao prexuízo

dos demais contra o prexuízo dun

psicanálise dun prexulgar aos demais.

“Grbé”

Aquela mañá

baixamos ao garaxe

cheo de arañeiras

humidades e gasoleo

collimos o escarabello

e penso que foi el

quen pechou a porta

porque eu non estaba moi ben

penso que había sol

e subimos cara a estación

por Marín ou polas Caldas

na estación baixou

o inspector grbé

chamáballe así porque

estaba afónico

ía recoller un paquete

importante de importancia

eu fumaba no escarabello

e víao todo moi luminoso

arrincamos e chegamos

ás torres do Pino

á gasolineira

e ao pasar todo iso

comezaron a brotar casiñas

favelas dun mundo exterior

todas espalladas grises e de cores

chegáramos a Chile

e de banda sonora soaba

Víctor Jara

o inspector grbé conducía rápido

eu intuía subidas e baixadas

e moitas curvas

consideraba que era un complot

ría pensando na pitufada

nunha especie de montaña rusa

que nos enganaba a todos

comenteille ao inspector grbé

que isto non era serio rindo

e el sorriu como con grande sabedoría

que non me daba de conta

das cousas do mundo.

Un día cando era mozo

fun co inspector grbé

a Zamora a por unha partida

de pementos roxos

que encheron seu camión

e comeu ún enteiro e crú

eu agora penso na comuna antinacionalista zamorana

e en Agustín García Calvo.

Á volta ía durmido

e continuei durmindo moitos anos.

Anos despois conversaba

co inspector grbé pola beira do río

de moitas cousas de índole política

ante os meus ataques ao status quo

el sempre tiña unha contestación

pragmática, conservadora e case refraneira

por moito que me esmeraba

no meu discurso

el seguía lendo o marca

e tomando café descafeinado de sobre.

Anos despois leu o Quijote

cousa que eu aínda non fixen.

Escaparate

No meu escaparate

hai “amizades”

no meu escaparate

hai viaxes

no meu escaparate

envexa

no meu escaparate

hai instantáneas

no meu escaparate

policía

no meu escaparate

hai soberbia

e ignorancia

no meu escaparate

hai doctrina

no meu escaparate

hai “meme-heces”

no meu escaparate

hai psicoloxía barata

e perigosa psicoloxía

no meu escaparate

hai baleiro e a nada

no meu escaparate

hai ollos que ven e non miran

que miran e non ven

no meu escaparate

hai un talibán

no meu escaparate

consignas

no meu escaparate

cultura de altura

que marea

no meu escaparate

feiras e mercados

no meu escaparate

todo a cen

no meu escaparate

hai virus e bacterias

no meu escaparate

vomito

no meu escaparate

cágome e limpo

no meu escaparate

o limbo

no meu escaparate

así son como debe ser

no meu escaparate

animais de toda pelaxe

no meu escaparate

encántasme e enóxasme

no meu escaparate

solidario

no meu escaparate

que risa que pranto

no meu escaparate

espanto macabro

no meu escaparate

líbido rezumando

no meu escaparate

thánatos o bárbaro

no meu escaparate

chovendo

no meu escaparate

fumando

no meu escaparate

desexando

no meu escaparate

mercando

no meu escaparate

controlando

no meu escaparate

controlado

no meu escaparate

inmóbil

no meu escaparate

mobilizado

no meu escaparate

iso e ao contrario

no meu escaparate

citas e contos

no meu escaparate

diagramas en branco

no meu escaparate

soñando

no meu escaparate

babexando

no meu escaparate

doendo

no meu escaparate

danado

no meu escaparate

a rúa chea de escaparates

no meu escaparate

… minutos musicais

no meu escaparate

poemas con e sen voz

no meu escaparate

un poema atroz

no meu escaparate

pechando

a sesión e caderno

da bitácora do

meu escaparate

espello de min e de tantos

Carbóns

O paso do tempo

delicadamente ou en desmesura

pón o sol na chepa

e concentra os amarres internos

a liberdade da que se fala

non é nin siquer un conto chinés

trexes manexes enredes e suor

voltamos ao lugar ao principio e todo é soño

como xa repetían nas caldeiras os carbóns.

Hoxe podes ás veces camiñar en liña recta

máis só poderás ver fotogramas de

velocidade sen asimilar esencias

só imaxes só imaxes

slogans entrecruzados que se misturan

entre a publicidade a política o fútbol.

Cando nos atopamos con incautos

bombardeamos ou somos bombardeados

a moreas con esa mesma velocidade

de non sentir máis que suor e estrabismo.

Como vou ler todos eses libros, cres que teño tempo?

como vou escoitar toda esa música e coñecela?

como vou visionar todos os filmes

que recomendas con teledesgraza?

Non cres que sería millor regar catro

prantiñas e velas crecer

mentras, podemos mirar como moito unha nube

que esperas de min no terreo laboral?

Ti és un home realmente ocupado

enches a túa vida de caras e papeis que

non lés e non coñeces e completas os ocos

para que non exista atisbo de horror.

Sinto todo o terror condensado nun

baleiro inmenso mais non rendir contas

a ninguén é a pouca liberdade que obteño

os límites duns e doutros son inexpugnables

dá igual forma ou lugar.

A educación castrounos moi cedo e só podemos soñar

coma os carbóns nas caldeiras.