DESMUNDO

RESKATES

2011-12-01T13:05:00.001+01:00

Rescatemos o fandango e as baleas
E os golfiños na area pero aos golfos non
Que non perece a pena
Rescatemos sacrilexios anti-aritmética e alegría
Aos presos e presas condeados de antemán
Que non perece a pena
Rescatemos sortilexios de mentira e de verdade
Soliloquios e aos icebergs tinguidos de xirope
Que non perece a pena
Rescatemos ás boas faladurías e os libros do faiado
Ás noites de lúa chea e ata as linguas mortas
Que non perece a pena
Rescatemos a memoria proxectora do presente
Aos visóns das súas gaiolas e ás leitugas da terra
Que non perece a pena
Rescatemos á terra enteira e ao ar, aos ventos
Aos océanos, ao sol e ao espazo interestelar abofé
Que non perece a pena
Rescatemos ao merecedor da primavera, á luz
E a vida enteira, nun vaivén rescatemos á morte tamén
Que non perece a pena
Que non perece a pena e non a merece a falta de dioptrías
Para aturar ás economías que agreden e aplanan
As nosas vidas que non perece a pena de tanto desastre
Que non merece a pena seguir aturando
Esta economía para tantos nociva
Non rescatemos esta ruina de economía
Que suxeitamos cos nosos brazos aos amos
E os seus cairos afiados succionan a nosa vida.

MERCA DÉBEDA

2011-09-06T17:29:00.001+02:00

Merca débeda, mercachifles, merca a señora, merca o señor, merca o inmigrante, merca máis. Os mercados queren imprimir papel virtual, a prima de risco non é curmá de Blanco Amor, chistes malos nos tempos malos, nos tempos malos de crises acuciantes que sobrevoan as cidades dos desamparos dos mercados, medievais e sen medievalizar. Bolsas de supermercados e bolsas de hipermercados para botar o lixo para acarretar os consumos, consumos de bolsas. A bolsa de New York non leva xamón de York nin sequera fariña de autoconsumo. As bolsas do mundo rondan os intereses que máis conveñen. Voitres de altas miras rillan o lixo que introducimos nos contedores despois de teres gastado os soldos en fiames doutros mundos que están neste. Especulación e barbarie allea e propiamente dita nos telexornais da telelixo que impera neste magno imperio de cartos inxectados nas veas dos nosos ollos que disfrutan os magnates de crús e viscosos derivados de petróleos infumables que se inflaman en guerras abertas e pechadas. Os bancos están pechados por tabliñas de madeira polo que corre moito ar e hai que colocar os cartóns de maneira proporcional nos bingos e casinos das ruletas deste mundo inzado de burbullas inmobiliarias e enerxéticas. Catacrack rompen os parquets e temos que pagar a madeira e o barniz para que sigan xogando ao baloncesto por todo o glober trotter do universo. Súbense os soldos soldando ao persoal ao que lle retiran empregos, casas e dignidades. Proseguimos co telelixo consumindo anuncios de cervexas e aseguradoras. A hiperactividade é a razón deste xogo competitivo onde por catro duros vendemos a nosa avoa, aferrámonos ao estilo dominante crendo ser insalvable o abismo que nos depararía desertar da súa vida. Vida-morte feita prisión castigo exemplar por querer levar galóns e provisións. Non hai que facerlle, dín, isto é o que hai, dín, millóns de seres humanos condenados á pobreza real para que no noso mundo de plástico e formigón siga habendo camións que despracen por autobías as mercadorías consentidas deste espectáculo de abundancia de mentira. E tira, tira a comida convertida en putrefacción, envasada con petróleo e caixas de cartón. Queima a túa rutina no sistema social de seguridade ou no sistema de seguridade social ao enfermar de paixón capitalista. A distribución relacional é desigual, a distribución económica é desigual. Millóns de cachibaches inundan o sol desta abundancia inoperante. O amor non se compra aínda que consideren que si. A saúde tampouco. Liñas de fuga tópanse co cemento máis completo e o control sistémico introducido nos nosos petos e abecedarios é brutalmente aillante e absorbente á vez. Secos os cerebros non nos podemos duchar que non sexa coa súa auga e que non sexa coa súa enerxía. Súa enerxía pagada por todos nós, súa bolsa de fariña pagada por todos nós, seu sistema esclavista pagado por todos nós, súa reclusión proxectada en nós pagada por todos nós. Emprégannos en todo tipo de quefaceres para inflar as súas bolsas e lixos e despois co recadado pagamos mercando o que eles nos venden das súas bolsas e lixos. Así é o bucle infinito polo que lle otorgamos o poder de ter, o poder e vivir no poder, o poder de ter poder sobre nós e os nosos actos, o poder de mercar ou vender, o poder de facernos crer que vivimos igual, o poder de facernos crer que podemos chegar a cen coma eles, a miles coma eles, a millóns coma eles…
Despois están as súas armas, as súas guerras pedagóxicas, os inimigos, a policía e a súa xustiza defendendo o que alcuman coma progreso. Progreso de destrucción e medo inculcado á poboación enteira para que non deixen de soplar e soplar nos alcoholímetros dos seus coellos de plástico inflador de bolsas e dividendos e multiplicandos e sumandos. E sumando e sumando van creando asfalto e destruíndo campos e devastando árbores e vida, restando vida no globo enteiro. Matando de fame, subvertindo o ar e aniquilando o mar. Modificando o tempo. Crénse deuses, derivaron científicamente nisto, apelando á ciencia están tecendo a mortalla para a terra a base de bolsas de plastico, de desertos, de enfermidades do novo milenio. Caos e desarmonía descreadora. Non son deuses son pitufos arrogantes con colorantes e con conservantes con ínfulas de todopoderosos. Caerán coma ti e coma min ao chan inflamado e no seu costado as pedras co chapapote da súa civilización non nos doeran somentes a nós.

APUNTAMENTOS SOBRE A PASIVIDADE

2011-07-08T16:22:00.000+02:00

APUNTAMENTOS SOBRE A PASIVIDADE
ELES ACTÚAN TI PERMANECES
PARALIZADO FÍSICA E PSICOLÓXICAMENTE
POLA INTOXICACIÓN BRUTAL QUE SE COMETE
CON TODO TIPO DE ARTILUXIOS E MEDIOS
MEDICAMENTOS:
A SABER, TELEVISIÓN, FÁRMACOS, INTERNET E OUTROS MEDIOS
INTÉGRANSE DENTRO DAS CONCIENCIAS QUE SE CREN LIBRES DE TOMAR DECISIÓNS, DE ACENDER OU APAGAR, DE DICIR SI OU NON.
POLICÍA E EXÉRCITO OMNIPRESENTES XA NO NOSO CEREBRO…
INCONSCENTE COLECTIVO REPRIMIDO.
A NIVEL INDIVIDUAL TODOS TEMOS REPARTIDO O NOSO ORGANIGRAMA DE DOR E DESCREACIÓN.
A CADA PASO UN CLAXON OU UN SEMÁFORO. CIRCULACIÓN TELEDIRIXIDA QUE NÓS CONSIDERAMOS PERMITIDA A NOSA LIBERDADE.
O TRABALLO ESCLAVIZA, DOMESTICA. O PARO SINTETIZA A MISERIA E O SENTIMENTO DE CULPA, O AFASTAMENTO DO TORMENTO POR UN MAIOR.
A BELEZA NON EXISTE. AO QUE LLE CHAMAN TAL COUSA ESTÁ SINTETIZADA EN PLÁSTICO E IMAXES CADA VEZ MÁIS SATURADAS QUE NUNCA ATOPAS NO TEU SITIO, NA BARRIADA.
SUBSTITUTOS DO QUE ELES CHAMAN FELICIDADE OS ATOPAMOS NO TABACO, ALCOHOL, DROGAS E PROSTITUCIÓN PARA ESTIRAR O CHICLE E HAI TANTAS INICIATIVAS CULTURAIS QUE NON SABEMOS CAL ESCOLLER CON TANTA SUPOSTA CREATIVIDADE REMACHACADA POR TODOS OS MEDIOS QUE NON SABEMOS MOVER UN DEDO.
A TERRA QUEDA ABANDOADA. COS NOSOS ANCESTROS MORREN CAMPOS, MONTAÑAS E RÍOS. AGORA FURADAS E CONTAMINADOS.
PERMANECEMOS IMPASIBLES. ALEGRÁMONOS DA NOSA DERROTA E CREMOS VIVIR NO SÉCULO XXI.
DEBEMOS APAGAR XA ESTE ESPECTÁCULO SENSENTIDO.
COMÉNZANNOS A DOER XA OS MANDOS A DISTANCIA.

SUPERMARKET

2011-02-15T18:31:00.000+01:00

Non só ía moito moito frío senón que cando puxo os pés na rúa déuse de conta de que chovía. Se chovera ás sete da mañá dese día nevaría xa que a esas horas a cidade estaba a baixo tres graos. Mais eran ás dezasete e vinte, polo seu reloxo vital, e os termómetros non estaban baixo cero. Iso sí facía, igualmente, un frío de mil demos e ademáis, como digo, chovía. El levaba unha trenca de pana e bufanda vermella. Non lle apetecía subir de novo a casa nin polo paraugas nin polo chuvasqueiro porque tiña moita preguiza dese tipo de cousas. Ademáis tiña que subir ata o terceiro andar e sen ascensor por iso desbotaba totalmente a idea. Ao mesmo tempo cagábase no innomeable por recibir esas puntiagudas gotiñas xélidas que non só o empapaban a el senón a súa trenca de pana. A cal non estaba deseñada para recibir ese tipo de material líquido nos seus tecidos.
Foi a paso apresurado ao supermercado do barrio, ben, a ún dos supermercados do barrio, e cando chegou a el, que estaba nunha rúa paralela á que vivía, pois levóuse outro chasco grande co que non contaba, e é que o dito supermercado estaba pechado. Que paradoxa, xa noite case, e o super sen abrir. Xa non lembraba que ese supermercado abría ás cinco e media e cando preguntou a hora a un individuo que pasaba por diante del, este contestou que eran ás cinco e vinte. O seu reloxo vital e o reloxo do viandante estaban algo desfasados, uns cinco minutos, porque estivo agardando para preguntar a hora alí plantificado varios minutos ata que o fixo. Despois veu un vello e tamén se quedou a agardar a que abriran. O noso amigo prendeu un pito e un rapaz que pasaba apresurado detéuse e pedíulle outro para el. Un minuto antes outro rapaz migrante pedíralle un euro. O noso amigo pensou para el que se estaba na rúa tan pouco tempo ao día como era posible que tanta xente lle pedira tantas cousas?. Definitivamente estábamos en tempos de crise.
Despois chegaron dúas mulleres negras latinas e tamén se levaron unha sorpresa ao estar o super pechado. O home pensaba ensimismado e pasou un tipo un pouco estrano con unha lata de cervexa na man, segundo cruzou a beirarúa abriu a lata e o son característico resonou, incluso, por riba dos carros que pasaban. Despois o tipo perdéuse entre un grolo polo curruncho da rúa e unha ambulancia que estaba aparcada diante do noso amigo arrincou e fóise rúa arriba.
O home tamén viu a un señor cunhas barbas moi grandes manexando o seu vehículo con cara de poucos amigos e tamén era consciente de cómo a escuridade comezaba isolagar todo. De súpeto saiu un empregado do supermercado e abriu as persianas. Dentro estaban renovando unha caixa, poñéndolle unha pantalla e un mecanismo novo. Tecnoloxía do novo milenio. O noso amigo que xa había un chisco tirara a súa cabicha entrou no establecimento, por fin, e comezou a consumir consumibles nesta sociedade de consumo onde xa non se vai de caza nin se recolecta nada senón que todo o serven en bandexa… pero ten un prezo. O prezo é en metálico e metálicos somos todos no xardín botánico cheo de cinza e borralla. Cada vez máis escaso e arrodeados das bandexas-lixo que sobran dos supermercados. E os supermercados son os que dictan as políticas de espanto desta sociedade en crise.
O noso amigo regresa a casa ordena as cousas en neveira e despensas. Arroxa varios plásticos ao lixo da súa casa. Volve para o seu estudo onde está o seu computador e escribe esta historia sen plusvalía.

O ESCRITOR

2010-11-15T16:33:00.001+01:00

O escritor alzou o cigarro
Deixou de escribir
Xa non era escritor
Non sabía se ao pousar
O cigarro no cinzeiro
Volvería escribir
E polo tanto ser escritor
Comezar, rematar, ponto
Final ou seguido?
Decidiu pasar á acción
Mais non sabía como
Se remendando floreiros
Cuspindo cerbatanas
Arañando a auga
Cantando ladrillos
Contando diluvios
Ou esbarando pola luz
Meditou e colleu o lápiz
Non era virtual
Era grafito
E sen gramófono nin altavoz
Sen semáforo nin dimensión
Comezou escribir de novo
E como de vello xa tivera
Un presaxio azul mariño
Escribiu sobre o mar
O mar de dúbedas que o asaltaban
Tempo atrás
Mais que agora non o asaltaban
Nin levando millóns nos petos
E preguntóuse o por que?
Mentras redactaba o seu informe
Todo lle parecía plano
Sen dimensións nin altiplanos
Plans tampouco tiña
Máis alá do seu próximo cigarro
Co cal deixaría de ser escritor de novo
Proseguiu coa redacción
E redactou letras de sopa boba
Optimismos con bandeiras
Loucuras de abecedarios
Metáforas insumisas
Abarrotadas de bés e uves
E noitébregas desposesións
Era redactor xefe da súa existencia
Da súa existencia arraigada á escritura
Unha escritura rauda, envolvinte, blanda e atroz
Cabalgaba ao lombo da súa imaxinación
Ás veces enferma e ofuscada
Pero reiterando unha e outra vez
Esa procura de novas dúbedas
Que o relancen cara as interrogantes
As exclamacións e os pontos suspensivos
Aprobando unhas liñas e tachando outras
Ao seu paso polo lugar redactado
Anteriormente xa escribira moitas veces
E moitas cousas
Pero isto era diferente
Quería envelenar o papel
Sacar o garfo a pasear
Trousar alegrías incontidas
E manxares apodrecidos dentro do seu ser
Chegaría á páxina quince do calendario
Relería o abecedario caerían outonos
Cobardías e serenamente guindaría o lápiz á fogueira
Prendería un novo cigarro
E novamente
O escritor alzou o cigarro
Deixou de escribir
Nun bucle infinito
Na procura dun novo naufraxio
Que o reflote de novo.

CIGARROS

2010-06-04T16:09:00.001+02:00

Uns cigarros enriba da mesa, unha gata rondando as pernas e as zapatillas usadas arrastrando o chan. Cortocircuito na miña cabeza, nin paxaros nin noutra parte senón nesa viaxe inmunda polo mundo limbo sucedáneo de fresa sen carne nin vexetais. Iracundo pero como quen non quere a cousa e fronte acesa pero limitada de verxas e aranceis tanto como para repetir versos de novo e de novo chove neste maio ilimitado de invernos e preguiza. Coma unha semana santa eterna de gases e cobiza por acadar algo moi humilde e primordial. Algo así coma ter agarrada a estreliña polas puntas, a guía da miña soedade que marchou xa vai anos e renega de min.
Camiño pola única dirección, un corredor ancho e curto que me transporta das ondas hercianas a unha pantalla onde se vé reducida a miña instancia nestes cubiculos conformantes da casa que engole o fume e as miñas vértebras e succiona os elementos dándolle forma de cansanzo brando, de vontades quebradas de creatividade esfamiada. En fin da brutalidade da nada e nada, nado neste buque mercante sobre mares en calma. Con chicha sen salsa, eructos e peidos. Medicacións varias. Alleo ás horas, mareo na instancia. Sobrepaso estancias e só vexo distancias afonando afonías na miña mente a raudais desmemoriada, inactiva somentes preparada para a suma de espantos.
Oigo gotas de chuvia e chíos de paxaros, ruidos no edificio, e as miñas tripas a ratos. Estou afumado e entrecortado balbuceo para os meus adentros obtendo a orquestra dos soños todas as mañás nas que non me esperto. Sustos diarios anoto nos calendarios e xa non agardo nada para os veráns. Acaso padecerei de lingua rota ou músculos fraccionados neste futuro incerto. Que futuro digo. Non o vexo por ningures. Non arrecende a pelexas. Pescozo entumecido, maniotas e pinchazos doentes por todo o corpo e a ialma. Como lamento que produzo risas e chantos nos máis profundos pulmóns e abecedarios.
Agora estou aquí escribindo, matinando ou maniando maniatado sen sorber a sopa boba coma un ganso no estival coma un elefante barritando sen igual porque non lle chega a hora de acabar cunha vida sen igual. Sen igual é a miña vida. Treboento sen trompeta sen himnos nin alalás, surfeando polos decenios de montañas e do val. Valparaíso sobra e falta un itsmo, un simio, un octavo e plural. Os comepipas non me van eu fumo cigarros todo o día e o fume ocúpao todo, o fume tobogán de luz en día, de noite pesadelo. Arrepíos, arrepíos cantan os paxariños polo que xa é a hora e unha rapaza nun idioma estrano berrea nas escaleiras do edificio. Choromiquea, sube e baixa. Eu subo e baixo todos os días do ano tamén, ata a saciedade de ben, ata a saciedade de mal. E farto do loito-carnaval reivindico o entroido nugallán. Cando diversión? Cando sortear a muralla insondable do meu peito alacrán?
Amodo non conduzo. Introdúzome no chan para acomodarme e ir algunha outra parte. Sen alfombra voadora mais rebozado de pelos de gatas. Gatas presentes que están ausentes. Gatas con uñas, gatas con dentes. Gatas con pelo e con bigotes. Gatas con botas. Levo as zapatillas planeadoras domésticas gasosas que bailan ás veces ao ritmo de guitarras quentes.
Que pouco brillo, que pouco desafío no camiño que marco, no camiño que marcan. A estas horas ela está procreando, protocreando, anticreando ou creando a secas o caso é que está alá. Lonxe mais non tanto. O suficiente para non estar mais dín que ten que ser así. Desconexión da redacción. Chamada de Pontevedra, voz latinoamericana preguntando por Rebeca Varela. Pregunto, “pregunta por ela”. Colgan o aparato. Reanudación. Por onde íamos? Si que ten que ser así. Ademáis non teño traballo porque son alpinista. Ando arrastras pero son alpinista. Que contrariedade non comer chocolate suizo porque son alpinista en paro. En paro obreiro. En el paro obrero.

MAL PARIDO

2010-04-23T19:30:00.000+02:00

Poema mal parido
Sae do revés
E produce un profundo dano
Berrando
Cortaremos o cordón
Que une as dúas galaxias
A galaxia maior
E a galaxia menor
Medrará o pequeno pútrido
E chegará tocar o inferno
Chamando ás portas de belcebú
Abriránse as portas
E por fin veremos
A inutilidade das caldeiras
Que sofocan a todas esas mulleres
Que loitaron pola supervivencia
Dos partos ao revés
Berrando poemas mal paridos
Que producen profundos danos
Nas musas carbonizadas
Polo ímpetu de belcebú
E o seu inferno de galaxias maiores e menores

CULTURA ELEVADA

2010-01-29T17:35:00.002+01:00

O ocio e a diversión
Dixitalizados para a ocasión
Introducidos en canais

Os ollos atentos aos escaparates
Diversión de sometemento
Ocio envelenamento

A cultura elevada
Nun ascensor á seguinte planta
Consumamos consumimos

SIL

2009-10-20T17:25:00.000+02:00

Sil, Amazonía, auga verde
Ladeiras verdes e tremores
Rochas e penedos
Horizontes
Árbores vellas
Centenarias curvas
De camiños e veredas
Inxustizas artificiais
Estacións eléctricas
Penosas e trolas actuacións
Á virxe terra
Aturando as desfeitas
Por que a civilización
Na salvaxe diversidade?
Por que a loucura
Nas paraxes?
Que se volva de area
A maquinaria destructora
Que sexa polvo no río
Que esvaeza no ar
E non volte máis.

CEMITERIO

2009-09-03T18:23:00.000+02:00

Neste cemiterio hai tumbas
Mais tamén hai flores
O meu cerebro parasitado
Arrecende a vento atlántico
As flores murchan
Mais se repoñen deseguida
E arrecenden de novo
Como o meu cerebro parasitado
Camiño amodo por entre as corredoiras
Deste cemiterio gris con tumbas e flores
Sorteo os furanchos e ocos na terra
Nesta terra desposuída de fame
Esa fame que si teñen os parásitos
Do meu cerebro en aberrante calma
Nunca fáise o día neste cemiterio
Resulta incríble a resistencia das flores
Que tardan en murchar riba das tumbas
Acomódome nunha delas
E a miña calor corporal
Desxea a pedra embobada de gris
O meu cerebro parasitado para
As ideas conxélanse
E non recoñezo o aroma das flores
Convulsiono e os espasmos
Fan renxer ao meu corpo sepultado
Fitando cos meus ollos as estrelas
Parece como se quixera emitir algún son
Que non fora incomprensible
As pétalas das flores voan
Co vento atlántico do meu cerebro parasitado
E coa miña lingua camaleónica
Atrápoas para engolilas
Con ánimo de renacer
Neste cemiterio con tumbas
Neste cemiterio con flores
Estigma de min.

CRO-MAGNON

2009-05-18T15:58:00.000+02:00

Temos un caxato
E unha pizarra
Onde está escrito
Un círculo
O círculo cro-magnon
Do século vinteún.

BREOGÁN

2009-03-30T13:09:00.002+02:00

Breogán e os seus amigos pisaban chatarra
Na noite de Breogán non había máis de dúas estrelas
As amigas de Breogán estaban agardando
Nunha fogueira de San Xoán queimando todo
Breogán e os seus amigos pisaban chatarra
Convivían en parques a golpe de porros
As porras da policía rulaban pola cidade
E Breogán tiña preparado un atentado
No seu fogar, o fogar de Breogán
Medían os pasos polas aceiras porcalleiras
Breogán e os seus amigos
Non facían grafittis porque non sabían
De iso encargábanse Xoán e os seus amigos
Breogán e os seus amigos tiñan móbiles
Cos que chamaban as súas amigas de lonxe
Na fogueira de San Xoán
Queimábanse veráns outonos invernos e primaveras
E non cansaban de agardar
Un día unha resurreción ao revés
Metíanse cos menores a eles
Breogán e os seus amigos
Cuspíanlle nos pés e pisábanos
Cos seus monopatíns cheos de lama
Breogán e os seus amigos pisaban chatarra
Polvo, madeira, gas e tronos
Camiñaban polo asfalto na noite de dúas estrelas
As demáis as roubaran as luces da cidade
E seguían pisando lama herba charcos espera
A que lles chegara a oportunidade
De fuxir da cidade pobo madrigueira
E pisaban chatarra con risas e cantos
Agardando ás amigas da fogueira
Coas que nunca terían fillos nin netos
Só roces só tetas só conas só cús
De sexo imprudente e compulsivo
Breogán e os seus amigos
Escribían rimas para a lúa
Breogán e os seus amigos pisaban chatarra.

DESITUADO

2009-03-16T16:29:00.000+01:00

Estaba desituado de maneira espiral e contaba coas árbores e coas montañas (desta vez non da loucura)
Eran montañas que lembraban a Euskalherria aínda que eu/el nunca estivera alí, mais era capaz de imaxinalas. Como as montañas de Canadá co seu xeo impenetrable e as cataratas máis belas do novo mundo.
Escoitaba música el/eu e de novo tiña as orellas demasiado abertas e se desparramaba todo o cerumen polas sens e as meixelas. Cando sería o día que pernoctaría con libros de filosofía cuántica e nanointelixencia?. Abrumaba e correspondía a lúa con labirintos de mel e panais de abellas que deciden suicidarse para non facer o servizo militar obrigatorio.
Susto esperto/esperta e logo corre en multiples direccións; a saber, a da mentira, a da verdade, a da esclerose múltiple e a da esclerose divisoria. Como o mar divisorio entre a terra e o ceo que se encarga de facer tumbar as colunas do desparaíso. Calafriós e caloquentes baixan pola caluga onde se pode mudar a onomástica do castelo e propor unha serie de xente para que sexan sextercios e funcionarios do estado represor e reprimido ata o día do xuizo final. Sen oradores nin influíntes pergaminos de dor en causa.

Casa todo este cometido co sensabor da cociña de antes; policía quere policía e non se atreve a formularse unha ecuación de España a puta sen dentes nin maleficios que endiña a espada de Damocles e Barcelona. Alí el/eu tivemos unha intoxicación de goze exhausto e ao volar con hélices e ás, superamos a barreira do son, ai! non que os concordes xa non concordan e eran os únicos. Comentaremos ilusorias e leite mornos contra a discriminación dos cogumelos de insatisfación. Así sen cosmopolitismo nin ornamentos de suicidios sen rebentar.

O avión despegou e el/eu non nos despegamos do avión. O cigarro estaba aberto de pulmóns aceiro inoxidable e uns mutantes revisaron a equipaxe por se non levábamos camisas e calcetíns fora do normal era o que querían e dímonos por esquizofrénicos nese mesmo intre ao ser menos que a santísima trinidade pero máis que un só deus verdadeiro que é o diñeiro e os vendavais achéganse a Galiza con rachas que teñen os equipos de fútbol ou de balonmán. Blandiblup e burmanflax eran reminiscencias da infancia e a gorxa repite por empanadas e tortillas con aceites reciclados como hoxe o de onte e mañá, o de hoxe por aforrar por pastillas e patillas longas como ansiolíticos e no more ata que non consiga refregar os dentes con pasta de Italia que xa comentara aí atrás é unha puta con moitas botas no seu haber.

Os vasos de cristal rompen e os de prástico non non non á manipulación dicía un manco con moita gracia e que non sabía nada de vidro nin de amor nin de representacións funerarias nin ornamentais. Acaso dubidas da miña laranxa botada a rodar por un barranco? Dubidas de que consiga o seu logro sen succionarse nin aparellarse no apocalipto das criptas suxeitas a hemisferios de lúgubres intencións aloucadas e portos de desembarco de navías e berzas do campo de estrelas e xirasoles?
Non deberíamos eu/el aterrorizarnos por veciños supurosos e varloventos porque non conseguiremos nunca o advenedizo social e parcial da nosa salvación estrambótica e luar da noite que ensaia demos e anxos envoltos en luz oscilante de mandarinas e cousas lindas como as lindes desa casa que se descasa da súa vella palleira sen nin sequera abstraerse coas matemáticas que nunca se nos deron ben a eu/el.

Desfacerse dun folio é como ver debuxos de pluto e macdonals. É como lixo de compost e portavións de sábados con tintes malvas azucarados. Así que non o tentes máis porque poderías morrer non vivir no intento e voar cara campos de mapoulas e graznates con campartas e hamburguesas de bimbio e loitas de sangue. Si é así e nada máis, sen darlle máis voltas. As bolboretas teñen ás e os bolboretos non as teñen.

DESEXO

2009-02-10T12:13:00.000+01:00

Desexo con minúsculas
Sota cabalo rei
As picas e os ases
Xogar neste enxendro
Vida porca
Emporcallado
Sen solucións a curto prazo
O futuro inmediato
Son unhas lentellas
Que é o ser
Que é o baleiro?
Sota cabalo rei
As picas e os ases
Desexo con minúsculas
Poder tirar coa miña honda
Un pararaios clandestino
E permanezo
Esgotado na procura
Dese desexo
De vida
Sen retirada
Coméndome os fígados
Emporcallado
Porca vida
Miseria e atallos
Que voan moi baixo
Coma os paxaros
Que a onde van morrer?
O futuro inmediato
Está asoballado
E eu lento
Lento e acobardado
Seguindo a pista
Do alpiste
Desexo con minúsculas
Sota cabalo rei
As picas e os ases
Xogar neste enxendro
Con poucas luces
Con máis escuridade
Que a desexada.

PALESTINA VENCERÁ

2009-01-14T17:43:00.001+01:00

Xenreira que se forma nas tripas
Cando ves sangue e destrucción
Ao redor, en todos os lugares.
Crecendo con pedras nas mans
Con metal nas mans
Con metais non preciosos na cabeza
Non comprendendo por que non hai paz
Para a túa cabeza, para a túa familia
Para a túa irmá e para os teus amigos.
Morrendo amigos, morrendo familia
Morrendo a infancia, morrendo as ilusións
Ansiando a vinganza
(paradoxa)
Forxándote un porvir como enemigo á
Estrela mortuoria de goliat.
Por que non vas a escola?
Por que non tes casa?
Ou se a tes
Onde está o faiado?
Non podes subir a él
Só podes masticar a terra que non te pertence
E a raiba que che provocan
Chorar sangue e entranas.
Non comprendes e odias, odias, odias.
O teu futuro pode ser a morte por unha bala
Ou podes buscar ti mesmo a morte e a bala
Desesperadamente por ansiar
Sinxelamente
A razón do teu fogar
Do teu sitio no mundo.

Acaso é un delito
Ser palestino e... neno?

SEN TÍTULO

2008-12-29T13:08:00.001+01:00

Se eu son un sempre sede
Ti és miña nena auga.

CAPÍTULO I

2008-09-21T14:26:00.000+02:00

Acaso non vemos a chuvia nos cristais, as tellas e os faiados, a lus debaixo das sabas. Orín no verán, as gaivotas aniñan.

Quero contar unha historia que pode ser de novembro ou non, pode falar de mitoloxía metafísica ou os contos fantásticos de Adriana.

Por que ler este libro ou aquel, por que queixarse de vicio, por que nos apagamos con cansanzo e por que o azúcar dá enerxía.

Plantexar onde estamos e onde estamos, mirar máis alá das montañas; hai días que está cuberto de semen de Deus, outros de anti-océano.

Pero por que queixarse sucesivamente, ambigüamente por todas as razóns. Por que nadar é aburrido, por que dá frío o desvertramento das almas, por que hai institucións capaces de pagar a maniatada transportación, a base de hostil petróleo provinte de razóns olvidadas de cadáveres.

Sei decir pepiñas de cabazas, sabes decir inmaterialismo do ser, sabe decir gol, sabemos decir bós días, de acordo, ata logo.

Non é complexizar, é irse a pasear, non é comer e xa está, non é pedir desculpas, non son os muros nen as tenebras, non é o millo tranxénico nen rozamentos cos pés e amar e máis sinxelo ás veces e outros días tamén sentín un arrepío provinte do interespacio ou sucumbín a cadeiras de espanto.
Seguramente a música sexa envexable e aritmética e seguro que o presidente dos Estados Unidos caga de cor marrón ás veces.

Pero non quero decir amén nen aprender exactamente latín. Quérote a ti, fixácheste en min e eu en ti: iso significa amor. Guerra significa armas, morte, ter medo da morte, atragantarse coa morte e non saber rir ás veces e perder os papeis e facer uns novos ou ataladrarte o cranio. Sen embargo: pretendes.
Que nos ensinaron, que ensinan con eses aparátos. Comemos plátanos, algunha vez berenxenas. A min non me gusta o fígado, nen o sangrado corazón.

A opulencia é mala conselleira e os apelidos da Xunta están feitos para rirse como o Clube da Comedia ou como o Guiñol do espello que se lava con estropallo para rebentarse as vexigas de auga e pus.
A televisión irrita, trasloce, contente e non vomites pascuas ao paredón. Perdón, non gusta pedilo porque reclámase outro tipo de xustiza. Reclámase ás veces a extinción, máis que nada para compensar o desequilibrio. E eses morriños que pós de boa educación sexual de cricas molladas de ventás amarelas pola nicotina e mel de pulmón. Non rís se estás chorando por cebolas, fumes ou polo mermísimo abecedario anglosaxón.

Orgasmatrón e cine reinventado con mel apodrecida de terror minifundio.
Paro e prendo un cigarro e acórdome que estou no paro, claro, por iso cago.
Hai dúas persoas falando e escoitando e ás veces equivócanse, nadan en fluxos de salivas palabras e boa e mala sorte, pero quérense para todo isto e moito máis. Vaia, dánse moitas casualidades nestes parámetros da vida de aquela tal día que renunciaba as drogas pero sucumbiu no fango de galletas con leite morno e adiante cabalos do renacer.

A agulla herdou da familia a omilía bucal que conseguiría a saúde inerte e permanente como para dar vida de sensación e política global que se extendería cara ao abismo da patrulla dos gatos que corrían polas vías alternativas de bares e chiringuiños rasurados nunha cadea local.
Trompas e esqueletes mergúllanse no viño e eu estupefacto caio ante os encantos deses alaridos dalgunha mal cantante que non cantaba precisamente duduaaa. Podería de novo importarme ou importarche pero son as cousas claras e baixas da castidade ata os enormes parisínos que engolen a materia dourada de luns grises e enservelletados de dúbedas ou non.

Oh! Sí, ti és unha rapaza de hoxe eu son un aramiado de onte con raíces de sepultura e campionatos de futbolín. Sabes fago isto por iso do aburrimento, ese tema tan debatido no que existe unha conclusión permanente, non se existe e ademáis sen xogar en serio pode ser que o releído e o relamido de sol con brillantes colofóns de antes de onte. Podería subir a unha árbore e decirlle ao tío vivo, he, he, que risa me dá o chu chu train e a primeira novela de escritura automática que realizo.
Tamén sei escribir sen ser automáticamente, por exemplo vai aí un exemplo dunha escritura semi automática (ou pretendendo)
Sorrías
Choraba
As patas
Ao final da cama
Soñabas
Lía
Necesitaba
Un empuxe
Para poder soar
O nariz
Cara min
Ti sigues soñando
Eu sigo durmindo
Aquel abecedario
Era bretón
E o señor aquel
Vende periódicos
Nun rincón!!

Outra forma sería a reflexiva ou encadeada ou perversa segundo obviamos, de todos os xeitos fagamos un experimento e releguemos o abstracionismo automático automático con tintes de inconsciencia controlada para controlarnos máis. Así, pouco a pouco.

Escoito a radio, teño frío nos pés e a gata está quentiña, non como os meus pés. Non como ela que tén gripiña. Vemos películas e todavía non temos caries. Teño morro. Non hai documentación. Non hai traballo. Chámanme compulsivo, chámanme bipolar, e que máis dá, se hai días que si me dá esa sensación de necesidade permanente de ti e non cuspo e trago para alimentar mellor de novo a sensación de poder criticar, sen entrar nun bar, no sofá que estou farto de tanto mentecato, que non me gusta isto e aquilo, que teño as miñas propias normas que foron transmitidas ao longo de moitas mentes e extendéndose polo tempo amodo que te vas. Chao meu amor.

Non ao antimilitarismo, que non exista para que non existan os que teñen necesidade de militarizar o mundo e os panos cos que limpamos conciencias adobadas de Anesvad e Opus Dei. Dílle que sí, que a miña con cogoumelos e doble de queixo. Italia é unha puta. O arroz negro estaba mareado e eu reescribín a biblia en papel de bater dos de cen pesetas que rasca o cognac que bebe ese con periódico local e con tranvías chamados antergos que levan na cabeza, unha caixiña de música chea de erratas e de ratas.

Diálogo para besugas e troitos sen ancas:

-queres máis? (replicou)
colocóuse o mantel e devorou as migas
-queres máis? (engadiuX2)
Non fai falla que haxa unha puleirada
Notou un pinchazo na pústula

-...por outra parte sénteste na necesidade de presionar así ao rexidor, cando todavía non lle felicitaches polo cumpreanos de aquel día que cumpriu os 47, estando desconsolado e ademáis ingresando cadaver antes de onte a súa difunta tía-avoa que xa sabes que perecía a pena en pena vixía do condado do conde que era marido da condesa e ela a súa vez tocoulle tocar un piano sen teclas pero coa súa dentadura mestiza e bogavante.
-non sei de que me falas Arturo
-queres un puro?
-non que me apuro!
-engade unha máis
-quero saudar a “Juana la loca”, “Juana de Arco” e a “lagarta Juancha”
-Enjanchados nos vemos. Enchutados: Allan Poe sum.

Directos entón á primeira liña das risas compulsivas de Eleonor e gallifanta. Manolo outro sol e sombra, cunhas gotas de Marqués de Virolla. Sí. Fóise e engadiu que ésta está en ésta estamenta de primeira división que arcada ocorreu mentras levantaba a pata esquerda traseira e facía pis.

Con pasos de tartaruga e en fin pilarín que queres que che diga senón dígame cando soa o móbil e él colle o automóbil que emite heces á atmósfera de dios e etcétera tiña dúas irmás mellizas que berraban baixo unha noite de saxofón con mandarinas enlatadas nunha sombrilla de inverno invertebrada e apocalíptica e sopor con tres e sensación de agri-doce e agropecuario con terra nas botas e patacas no xinzo de limiar con touradas en Castela e un león que mira para Colón o mellor deterxente con olleiras e cansanzo.
Mel con pernas lamendo superficies mullidas e gañas de morder e gañas de verter. Menuda metedura de coito e palla en man.

Os teus dedos vertixinosos quedan como relámpagos na miña existencia.

INDECIENCIA

2008-08-19T11:51:00.000+02:00

Pilatos debeu ser o primeiro científico da era postmoderna ou pseudocontemporánea. Non por ser o primeiro en lavar as mans (aínda que algúns/as seguímolo facendo, o de non lavalas, ao chegar da rúa) senón de facelo simbólicamente cunha actitude oscilatoria dependendo da rosca e da billa. (Ben, daquela non habería este invento).
A ciencia (coa nova normativa da RAG non estou certo se é cienza ou ciencia) desvívese por saber, investigar, coñecer, furgar, destripar, implantar, sofocar ou enfurecer. A ciencia estuda científicamente o tema de lavar as mans, o tema da rosca, o tema de Pilatos ou o tema da billa.

Non farei eu aquí unha historia da ciencia dende Pilatos ata os nosos días (se son nosos claro) porque non son historiador nen científico. Miña nai diría que o único que son é un atrevido.

Por isto mesmo atrévome dende estas liñas a xuzgar e condenar á “ciencia” a ser recluida nunha pipeta obscura ata o día do Armaggedon.

Os seus cargos son os seguintes: usar fondos públicos e privados (moitos fondos) para as súas prácticas e teóricas baseadas nun suposto “avance” da humanidade, que entre outras cousas vén sendo ficticio. Entre outras non foi nen é consultado ao resto de seres vivos do planeta (polo tanto completamente antiecocrático) nen por suposto ao pobre planeta que só pode emitir exhabruptos en forma de lava ou vento pola inmundicia destes señores que entre outras desculpas antepoñen un discurso baseado na neutralidade dos seus chamados descubrimentos e omiten obxección nengunha ás aplicacións por parte de gobernos e multinacionais de ditos “descubrimentos”.

Condenados non só pola avaricia económica que lles reportan os seus descubrimentos senón por esa avaricia maior que os fai seres obsesivos, ecópatas e psicópatas do “plus ultra” e coa ansiedade do desvivir e a realización de todo o desvivir da humanidade posto en práctica en todos e en cada ún dos engranaxes dun sistema que funciona grazas aos seus “adiantos” industriais, atómicos, nucleares, xenéticos, tecnolóxicos, farmacéuticos e biolóxicos en xeral.

Condenados por usar as súas teorías (só demostrables porque non hai outras que demostran o contrario e viceversa etc) ambigüamente a favor de distintos gobernos e “lobbys” de non xa dubedosa, senón dunha reputación repudiante para con a humanidade e a terra en sí.

Condenados por facer igual que os futbolistas e “bailarconlamásguapa” sentando bases para a destrucción de ecosistemas, seres humanos e o ar necesario para a vida posible e o mundo posible e arelar a imposibilidade da creación ou destrucción do universo con ese desexo brutal de convertirse nese deus que algúns deles tanto negan pero que desexarían encontrarse con el cara a cara.

Condenados pola fabricación de armas de destrucción ou construcción masiva como o mapa do xenoma humano ou a bomba atómica.
Condenados pola manipulación dos elementos, polas pragas, pola mutación constante á que someten este planeta.
Condenados por meternos sistemáticamente dentro de estatísticas, “bytes”, porcentaxes e por crerse donos dos nosos destinos mediante a intervención quirúrxica da terra, da auga e das nosas células.

Condenados pola contaminación, pola fabricación de armas, pola fabricación de alimentos nocivos para a saúde. Pola permisividade cara os seus mentores sabendo en que tipo de fechorías andan metidos.

Condenados por avalar o esquilme natural e vexetal para a fabricación de fármacos que curan enfermidades creadas a través dos anos grazas aos seus “descubrimentos”.
Condenados por esquiroles, por “ben mantidos” , por ser xente sen escrupulos.
Condenados por mentireiros, por perversos, por insensibles e pola fabricación de robots á imaxe e semellanza deles mesmos.

Condenados por non consultar antes de facer ás súas “mesclas” , por vivir alonxados do pobo, por considerarnos só números.

Condenados pola hiprocesía e farsa dos seus argumentos con tal de seguir indo a un máis alá irreversible e impepinable.

Condenados por ser sustento teórico de asasinos en masa, por ser sustento teórico do capitalismo globalizador e por usar esas estúpidas gafas.
Condenados por trepas, por lambecús, por ser brancos como o frío por ser omnipotentes coma deus.

Condenados por impotentes sexualmente, por catalogalizadores, por competitivos entre eles a ver quen gana na batalla onde o resto perdamos.

Condenados porque sendo humanos non sodes humanos porque o voso divertimento é extorsionador, explotador e destripador.
Condenados por vivir en burbullas de bolsa, en pipetas de marfin, por provocar a fame e a dor.

Condenados por ser elite de psicopatía de contacontos perversos, de manipuladores de almas.
Condenados por envasadores, por embaixadores do veleno e por invertir en cemento.
Condenados por ultimo á fogueira do inferno que provocades.

(Publicado no xornal Marea Negra nº 12 Galiza marzo-abril 2006)

CASTRACIÓN

2008-08-06T16:40:00.000+02:00

Estamos fartos arrinconados en casas e descasas
Muros de separación e rúas tomadas polo descontrol
Estamos queimados e non paramos de beber
Aínda que non teñamos sede
Sede de derruir os templos e as campás
O negro sen estrelas
Sede de sol e de paternal e maternal calor
Sede de ións que polinicen as instancias
As estancias e as travesías esquecidas.
Queremos a reunión con vocación
Vislumbrar o ceo a terra e o mar
Continentes atopados sen epicentro
Queremos a espiral non de lume senón de paz
Só queimaremos ao final
Todos eses papeis necesarios
Para arramplar con vidas e cos vosos escenarios
Perpetuamente inducidos co rum rum do status quo
Crédevos superiores a que?
Por riba de que?
Que ben e que mal?
Que sopapos e que joder?
Queremos a paz mais esta só chegará
Despedazando o pan e volvendo a xuntar
Ás xentes da liberdade
Liberados vitais do ben ou do mal
Que ben e que mal?
Só cremos con fé na destrución
Dos enxendros descreadores
Da maquinaria castratodo
Castra amor castrapaz castraliberdade
A verdade non sei se existe
Ou existirá
O que sí existe claramente é a vosa mentira descomunal.

SI HACES POP YA NO HAY STOP

2008-07-10T21:32:00.002+02:00

Plop! Descorchóuse a botella
Que felicidade escumosa e brilante
Observar, ver, aprender e coidarte
De ti mesmo e dos demáis
Subido alá arriba, superada a vertixe
Sínteste alto, sínteste ben e claro, ves!
Mais non deixa de ser triste
Pensar que os zombis existen
Están aí ao redor teu e ás veces ti tamén
És ún deles ogallá non máis
Zombis coa cabeza agochada e agachados os ollos no chan
Que obviedade, o manipular, velo tan claro; é enrevesado
Quitarche e darche a felicidade sen máis
Quítanche uns medos, colocan outros
Nin piores, nin millores
Quizais amores, quizais terrores.
Nas periferías e nas cidades invisibles
O frescor non existe…
Existen as ratas, as matanzas
A ignorancia, a soedade e a guerra
Que privilexio de mundo
Daste de conta de que hai quen sufre moito máis
Xa o sabías mais non é igual
Nós tamén bastante sufrimos
Ao estar arrodados de santos e santas
Con garabatas lustradas, con garabatas luxadas
E con mercenarios de pasta ferralla
Que abren e pechan e moven ficha…
Ei picha… pónme un sol e sombra!
A ver se o papa a espicha!

CONTINUANDO

2008-06-20T18:50:00.001+02:00

O novo sol engalánase tras nubes e logo flota só no azul. Relatividade tinxida de amargor de boca exhala a casa.

Cando escribo estas liñas, escribo estas liñas. A negatividade mental é un mal común, en min o común de todos os males.

Fun mercar uns absorventes para seguir retendo augas salgadas nas retinas de buracos expulsatorios de desfeitos.

Cando abro os ollos retorno da iconosfera onírica. Ultratumba non me atrevo a decir nin de soños nin de pesadelos.

Limbo de baba do que costa desfacerse enganchado ao pensamento. Farto de mostras e de traballar no meu laboratorio-labirinto observo eses guindastres que constrúen e deconstrúen novos amaneceres de Babel.

Subir ao faiado xa aburre e aplasta. A subida da luz, a ascensión é unha virxen festiva que se divirte nas carreteiras tortuosas dalgunha ponte calqueira.

A baixada do gas ao soto pódese tildar de comprensible, xa que retorna ao ponto de partida.
Alpinismo de piscina, vexigas e bolsas ascenden ao din don e o xogo debe continuar para poder avanzar.
Cara onde?. Non o sei, pero iso é o que din.

Todos lanzan mensaxes e algúns somos receptores con antenas inverosimis. Algúns lanzan mensaxes e todos somos receptores con antenas.

E cando te miro ás veces non acordo de quen és, resulta un sacrilexio esquecerte por min pero son mergullador de pantanos e salgueiros e as bomboas comezan a obstruirse.
Non quero dar pésames tóxicos os días que poderían ser felices, pero é que intúo que a terra rota é depósito de sangue.
Non necesito ser práctico nin canónigo, nin preciso farturas. Só quero recuperar o tema da laminación, da autoprotección. Terei pel para algo máis que a sensibilización cotiá e morna?.

Na montaña un día berraba e o eco respondía volvendo entrar e o pin pon cotián perverso sen ton nin son, é o din don ou ring de quen te chama para ir boxear nalgures.

Non quero ser xeremías nin sufrir daltonías nin carecer de ethos. Tampouco necesito pinchos internos nin a cursilada de florecer “joder”!.
Simplemente quero desprenderme dalgúns tóxicos aos que estou adicto, non só pola mea culpa
senón por outras culpas meas e súas too. Pero para isto non quero centro nin esquerda nin menos aínda dereita.

Era o de ser equilibrista, calendario, abecedario e desterrar certas cousas á terceira división ou xubilar outras agora que se me veñen as canas enriba.
E que me volvan as ganas de desperezarme cara ti, sen máis abrigo que amor que tanto empregamos como palabra que tanto esquecemos como acción individual de cambio.

Non basta coa comprensión, nin sequera coa identificación ou repulsión. Necesitamos cantar e destensar, porque o coitelo oblícuo pódenos cortar e non estaría ben rompernos en cachos sen ter polinizado o campo de estrelas, cogomelos e abecedarios.
Sen crear as partituras para non chegar máis que ao noso fin.

En definitiva, sen deixar de mastigar e maldixerir senón de aprender a vivir sen dictados propios ou alleos.

Espontáneamente perder a voz, que non a cor, e camiñar, camiñando e continuar... Continuando!!!

MANCHAS

2008-05-26T10:27:00.001+02:00

manchas mancho mancha
extendéndose no interior da carne
extendéndose no exterior da estrada
dos camiños dos lugares das cabezas
na auga quixéramos purificarnos
mais está eternamente manchada
relixiosamente manchada
por singularidades e pluralidades
humanas deshumanizadas cristianas
musulmanas taoístas e budistas
sobre todo ortodoxamente
trousadas manchas de todas as cores
que se van misturando infinitamente
ata chegar a ese gris que
envolve mañás e tardes
no planeta azul nesta terra
nesta auga as nubes ameazan
con descargar relixiosamente
o sangue que controlamos
nas nosas veas azuis
reais que estoupan en guerras
mundiais e terrenais
interiores en pisos e chabolas
óese a mesma cantiga
entonada dende os pulmóns de aceiro
oxidados de ferro fume combustionando
o sol está apagado
na primavera e no inverno
neste matadoiro de sentimentos
canta dor e desterro loucura e lamento
querería iluminar un sorriso
para contaxiarme doutra cousa
que non fora extenuación e gloria
mais a conxestión e a desnutrición
son dous extremos nos que
o equilibrio da alegría non colle
a alegría é tan grande que non colle.

HAI CLASE

2008-05-06T18:09:00.002+02:00

Os humanos comemos aceite de carro e os carros aceites vexetais. É así o mundo: apandas, apandador ou apandado. Se queres o colles e senón tamén. As árbores dánnos alerxias nesta primavera e os fumes das polucións das cidades axúdannos a vivir máis tranquilos sabendo que lle gañamos a partida á natureza. Traballas para poder vivir ou para poder morrer? Como dicía aquela canción: “si hay futuro”
Hai futuro prometedor e devastador. As estruturas xerarquizadas e complexas da devastación motívannos a cotío para a loita de clase. E digo ben, a loita de clase: a de abaixo. Non me refería a loita de clases; porque cada vez máis o que prima, o que se leva, o que mola é loitar ricos contra ricos e pobres contra pobres… iso é o que mola. Os de abaixo confiscados nos nosos módulos e autopistas cara ao aillamento que compartimos con bastantes máis e cos que pelexamos no super, na aceira, co carro no chollo ou en casa. Cuspíndonos nas faces, aínda que sexa metafóricamente, e aínda realidade ás veces…
As loitas dos de arriba son doutra índole das que a nivel rutinario e carnal pois descoñezo. O que si se pode ver son alianzas babosas e desalianzas belixerantes sempre por, para e a través dos cartos e o poder. Eles tamén choran mais as súas bágoas ao esbarar vánse nutrindo de mascariñas e cremas para conseguir ese moreno sen sair de casa nin vivir en África. Entremedias das dúas clases existe un enorme condón policial que como tamén dicía aquela canción: “los buenos y los malos non han de estar mezclados”
Resulta terrible andar pola rúa, e ver coma nunca, moita xente pedindo para subsistir. Resulta terrible ver xente encarándose entre eles pola astenia primaveral e as gañas de foder e resulta terrible ver como moi pouca xente sae á contra opoñéndose a este roubo paulatino de almas e primaveras. Resulta terrible as cámaras de seguridade, o paternalismo e espectáculos evasivos televisivos e televiandantes e resulta patético botarnos as culpas pola nosa mala sorte na bonoloto. Ou como dicían naquela película: “a desilusión de todos os días”.
Mais o que si resulta moito máis patético e terrible é ver como as xentes que sí se supón están á contra e pola vida. As xentes que se retorcen porque non soportan este sistema infame e destrutivo, as xentes radicais de raíz… esas que concienciadamente e concienzudamente despotrican (despotricamos) contra a barbarie esquilmadora, separadora, aniquiladora de corpos e mentes… esas, pois, desgañítanse máis que nunca en arremeter contra os da súa especie. A especie denigrada. A clase ignorada. Os invisibles, os parias… Úns contra outros con virulencia fraticida reclamándose as súas parceliñas de poder, autocoronándose os millores representantes da “masa” “do pobo” “da multitude” “do proletariado” brutalmente insultándose nunha queimazón abrasiva e mutilante non militante. Sacándose as tripas e trousando toda a rabia acumulada desas estruturas xerarquizadas e complexas da devastación que impoñen os de arriba e botándoas contra os seus irmáns en clarividencia mesiánica. Ao tanto están os condóns policiais que fartos de rir coas patas enriba da mesa danlles vahídos de pracer ante tanta porquería que non lles salpica a eles e, claro está, tampouco aos bronceados do poder da merda. A merda salpica cara aos lados!!
Saúde camarradas.

OLIMPICAMENTE

2008-04-10T17:49:00.004+02:00

A cuestión non é se se debería sabotar o facho olímpico, ou os xogos olímpicos no seu coxunto, deste verán na China, pola súa represión aos disidentes do Tíbet. A cuestión non é a hipocrisía dos gobernos europeos con respecto a este conflito. Incluso a hipocrisía de toda a comunidade internacional. A cuestión non é que Amnistía Internacional e outras ONG´s e institucións digan que os valores olímpicos deben prevalecer e recomendan coa súa occidentalizada mentalidade que non se debe boicotear a investidura ou os xogos no seu conxunto pero contradictoriamente desgañítanse na defensa do Tíbet e dos seus represaliados…

A cuestión non é que fagamos un pouco de memoria polo dos xogos olímpicos de Barcelona e outras historias que tiveron lugar no estado español hai uns anos. Onde se puido observar a moitos niveis moitas das críticas que se lle fan ao goberno chinés agora mesmo: barrida de pobres, detencións de disidentes, tiros na Expo 92, especulación inmobiliaria, despilfarros de todo tipo e quebra da economía dun país amáis do seu potencial político en toda regla moito máis alá deses supostos valores olímpicos.

Non, esas non son as cuestións de fondo nin tan siquera que en todas as olimpiadas todos estes factores danse en maior ou menor medida nos países onde se celebran. Nin a cuestión estriba en que case ninguén acordara do Tíbet ata o de agora. Tampouco estriba en que os exiliados tibetanos procuran un retorno feudal e unhas condicións nun Tíbet independente para nada lexítimas nin de xustiza senón todo o contrario. Non se trata dun partido China-Tíbet. Non se trata da cobardía/interés occidental cara o monstro económico co seu potencial imparable que é a China… en definitiva non se trata da dobre e ata triple moral internacional. Trátase de que non sei quen se cré agora mesmo iso dos valores olímpicos, da chama da concordia entre os pobos, da paz internacional, dos valores humanos de convivencia e de deportividade olímpica. Trátase dos maiores espectáculos feitos no planeta terra para o capital, para a élite deportiva e todos os seus resultados económicos e de alianzas e outras consideracións para os gobernantes deste planeta terra. Trátase dunha falacia brutísima de ir pasando a testemuña de país en país onde se produce fame, guerra, destrucción e morte. Non só no Tíbet, non só na China senón no Iraq, en Somalia e outros países de África, en Afganistán, en Pakistán, en Palestina e outros países do Oriente medio. De que existen conflitos e guerras e salvaxismo capital-homicida no Báltico, en Suramérica e nos propios territorios occidentais e asiáticos.
Non é posible que traguemos que todo isto fáise pola libre competición en irmandade dos pobos do mundo. Non se trata de que nos chupemos o dedo a estas alturas do século XXI con todas estes eventos calculados, ao igual que os circos electorais, cada certos anos, queréndonos atontar con unha serie de valores televisivos que se contrapoñen a un mundo creado polos mesmos creadores das olimpiadas que cheira a sangue, a morte e a guerra total entre os povos do mundo e non ao contrario por moita olimpiada vendible que vendan…

Trátase en definitiva que as olimpiadas, todas as olimpiadas apestan e moitísimo e que mentras as condicións de vida das persoas do planeta sexan as que son o boicot ás mesmas debería ser contínuo e absoluto. Porque a miseria está en todos os aneis da bandeira olímpica e tan só valería, como o resto das bandeiras, para limpar certas partes da humanidade nosa.

DESEMPREGO

2008-04-06T22:27:00.002+02:00

TENTATIVA DE PENSAMENTO CRÍTICO APLICADO AO TEMA DO DESEMPREGO DENDE A MIÑA EXPERIENCIA E COÑECEMENTOS.

(isto é un traballo académico non evaluado e nulo, polo tanto, síntome ética e moralmente amparado para publicalo por ese mesmo motivo)

Tal e como concibo eu o pensamento crítico e despois de ler os apuntamentos sobre o tema da asignatura Fundamentos Científicos apelo á súa aplicación non só nos ámbitos da vida social e chamémoslle máis rutinaria, senón na aplicación deste cara aos medios de comunicación e a clase política e outros intereses corporativos que segundo a miña opinión cometen as falacias máis importantes e grandes, polo inmenso poder que teñen sobre o que hoxe é tildado de “cidadanía”. E quero focalizalo no tema do desemprego, onde tentarei poñer exemplos análogos aos que inclúen os apuntamentos porque están pragados, ese datos, tanto da clase política como dos medios de comunicación de sesgos, manipulacións, falacias e toda esa ristra de barreiras que inclúe o dossier sobre o pensamento crítico, que levan a ocultar, baixo o meu prisma, unha morea de información, e o que é máis importante manter a ignorancia na “cidadanía” da problemática do traballo e o desemprego.

Está concebido de maneira errónea que os argumentos, conclusións, e razóns, así como fontes de información (estatísticas, opinións) do goberno(s) e os medios de comunicación en determinados aspectos son verídicos e indiscutibles.

A unha grande parte da “cidadanía” que non puido ou pode ser pensadora crítica por múltiples motivos, éntranlle estas informacións como “palabra de Dios” cando razoando, comparando, buscando fontes e informacións reais sobre o tema do desmprego, pódenselle dar a volta a innumerables informacións que son emitidas nos telexornais e telediarios cada “x” tempo sobre, por exemplo, a cantidade de desmpregados que existen.

En primeiro lugar habería que preguntarse que é ser desmpregado? Por un lado existen miles e miles de persoas que traballan ilegalmente dende sempre, non só coa inmigración, e que son consideradas desempregadas. Pero isto non é así exactamente, xa que, moitas destas persoas ao non estar apuntadas na oficina de turno (Servizo galego de colocación, INEM…) non figuran en datos e estatísticas como traballadores en activo.

Por outro lado existen miles de persoas anotadas na seguridade social que non traballan realmente senón que están aí na procura de ventaxas sociais…

Habería que comentar tamén os centos de traballadores normalmente asociados ás administracións que non teñen función específica a realizar (eu coñezo algúns deles) polo tanto realmente non laboran, sen embargo, son traballadores en activo para a sociedade.

Outro exemplo son os millóns de mulleres que ao non estar anotadas no INEM non están consideradas como traballadoras nin como desmpregadas e que levan decenas de anos traballando realmente para soster familias, parellas, etc. Agora comezan a existir tamén casos de homes na mesma situación.
Estudantes que teñen que estudar máis anos que nunca, non soen figurar moitos deles nas listas de poboación activa, xa que, non están apuntados… e podería seguir así con moitos máis exemplos (pensionistas, discapacitados, nenos etc) para presentar as falacias dos datos de desemprego que cada mes aparecen nas pantallas de televisión ou nos xornais en forma de estatísticas e reviravoltas varias.

SESGO DE CONFIRMACIÓN: “o paro aumentou en Galiza neste mes de outubro en 1.200 persoas; pero se nos remitimos aos últimos seis meses, o paro en Galiza tivo unha baixada de 253 persoas”
Ata onde se chegaría en meses ou anos para dar unhas estatísticas positivas xa de por sí sesgadas?

AMBIGÜEDADE: “o paro baixa no mes de xullo” ”no conxunto do estado subiu en “x” persoas pero na nosa comunidade o paro baixou”
Da mesma maneira poderíase escrutar a realidade de que en A Coruña e Pontevedra baixou pero en Lugo e Ourense subiu.

EXPRESIÓNS PECHADAS: “para o ano 2010 alcanzaremos o pleno emprego”
A que se refiren exactamente con esta expresión? Segundo teño entendido hai uns baremos mínimos e máximos para dilucidar isto. Entón? Por que o chaman pleno emprego?... e aínda máis: como vai ser pleno emprego se como comento na introducción iso non é así?

EUFEMISMOS E DOBLE MORALIDADE: “baixa de maneira decisiva o desemprego no conxunto do estado neste mes de agosto”
(un mes antes as estatísticas ao respecto significaban os piores datos posibles en moito tempo. Omítese que agosto é un mes onde existen moitísimas contratacións para a atención, sobre todo, de turistas e negocios propios desa época determinada, baixas vacacionais etc)

CONTIDO EMOTIVO: “as expectativas en materia de emprego para este 2007 son formidables”
Típica linguaxe política de goberno capaz de transmitir esa esperanza que tanto precisa a sociedade.

IMPLICACIÓN FALSA: A industria mediática como portavoces de signos políticos e de gobernos de turno sabe, e a isto me refiro, con este traballo, como mostrar datos e ocultar e sesgar outros. No terreo do tema do paro e a maneira de mostralo é evidente. Cando os datos son “positivos” anúnciase “a bombo e platillo”. Cando son “negativos” aparece de maneira rauda e veloz a información referida dentro dos bloques de distracción anteriores e posteriores.

VAGUEDADE OU INDEFINICIÓN: “acabaremos co problema do paro en España”
(sen palabras)