Escribe a túa busca por palabra clave e pulsa ENTER

Voda

Jello Biafra nunha voda

amenizando as cuestións

cunha oratoria nupcial

misturando instrumentos e ferramentas

ecos de igrexas e restaurantes de costa

sen costelas nin ananás

supeditando toda a acción nas cordas

vogais, consoantes, guitarras e baixos

baterías de cociña de agasallo para os noivos

engalanados de supertrump para o resto dos días

na pouca saúde e moitísima enfermidade

eu escribínlle o discurso a Jello Biafra

en galego de verdade sen lei nin normativa

e o reverendo fixo spoken word

con garfo, coitelos para peixe e carne e culler

soup is a good food

invitados bailando ao son de too drunk to fuck

celebración dun verán inacabado de comezar

con veliñas sen san xoán

Jello Biafra nunha voda

amenizando as cuestións

pachamama usurpada e minguada

lúa decrecendo tropezóns de paso dobre

visións dobres por alcoles sen cervexa

reverendos facendo reverencias na cola do paro

con sogas no pescozo elegantes

suicidas con protolleiras de desesperación

inflan os globos esquecidos

os nenos van ao xardín

entran en acción no salón

dous irmáns e tres curmáns terroristas

atropellan con motos de auga

aos convidados á función

e Jello Biafra segue declamando o meu discurso

helicópteros óense nas alturas

tantos como gaivotas adultas

os noivos danse á fuga

pero non chegan a ningures

na televisión falan dos rusos

Jello Biafra quere cobrar

pero ninguén lle vai pagar.

Medo

Retirou o tapón
de cerume
e comezaron
a soar pisadas
de medo
no seu interior.

Seguir xogando

O neno que xoga mal ao fútbol

sábese as alienacións de memoria

dos equipos nos últimos partidos

o neno que xoga mal ao fútbol

suda a camisola ata empapala

o neno que xoga mal ao fútbol

non quere ser porteiro nin árbitro

aínda que ás veces non lle queda outro remedio

o neno que xoga mal ao fútbol

admira a Xan, Manuel e Breogán

son nenos que xogan ben ao fútbol

o neno que xoga mal ao fútbol

tamén admira secretamente a Roberta

é unha nena que tamén xoga ben ao fútbol

o neno que xoga mal ao fútbol

ten un balón relocente e fosforescente

que está cheo de patadas doutros nenos

o neno que xoga mal ao fútbol

practica dando pelotadas nunha parede da súa rúa

o neno que xoga mal ao fútbol

ás veces cando xoga sufócase de tanto correr

o neno que xoga mal ao fútbol

non é que sexa creativo nin soñador

o neno que xoga mal ao fútbol

só quere seguir xogando ao fútbol.

POEMA FANTASIOSO

Gústame máis surfear aínda que sexa no buraco negro

con algunha hemorroide divina

que facer o mergullo

porque os meus pulmóns quedaron sen nicotina

e os caranguexos e alcatráns do fondo presiónanme o córtex

si é verdade que sempre quedei fascinado polos peixes abisais

pero prefiro os documentais

que os filmes de ficción sen ciencia

pementa botáballe algúns bistecs como laranxa a miña media parella

o rock and roll como industria non me satisface

os productos manufacturados sen lavar as mans primeiro poden estar contaminados

como as barbas dos hipsters cheas de bacterias semellantes a tazas de wc

toda esta nova época será denominada nos libros electrónicos futuribles

como a época hipsterciense. Unha época de contos doados e malos

como os rapaces e as rapazas desta mesma época que levan plataformas

nas súas mazmorras e piercings nos seus cordóns umbilicais

placentas e medusas introducidas en anémonas pérdense na néboa

mentras acéndense os faros dun forito rallado no salpicadeiro de cuspe de sangue

non vou dicir que é o final porque como ben dicía non sei quen

todo son fragmentos pulverizados de infra-historia sen comezo sen final

só emerxen aparecen e marchan porque teñen que marchar

poderíase facer un filme que durara toda a vida de durero ou incluso

un filme que durara o que dura a humanidade

a vida animal na terra

a vida vexetal na terra

a vida mineral na terra

a vida gasosa na terra ou o bag bin un refresco de cola mandarín!

Poema falaz

Leo con tanta avidez
que esquezo as palabras
pero sei onde están
no bulbo raquítico
da miña alma
abrasada de suor
de maldita esperanza
de ollos verdes
e daltónicos
con veas instauradas
por onde circulan
estreliñas
estigmatizadas
mais sen astigmatismo
con profunda miopía
de non ver máis que letras
onde só hai puntos e liñas
ignorante na teletransportación
no idioma do imperio
e no pasaporte comunitario
egoísta esgotado
de non dar nin recibir
non falo de sexo
aínda que o semelle
falo de sexo e moito menos
o cristal co que se mira
aumenta a desigualdade
a tristeza cada vez máis triste
a felicidade cada vez máis feliz
o poema cada vez máis falaz
perdido no bosque
facéndolle fotos ás sombras
precipiteime no río
recollín moitas pedras
metínas nos petos
sinto ser pesado
mais é así

rockefeller

Dá igual aos colexios aos que nos mandaran

Dá igual que fixeramos a mili ou non

Dá igual todo ou nada dá igual

O que sí non dá igual é o apelido rockefeller.

Poema verde

Xa saíron unhas rosas vermellas de corazón, corazón
e no horto apareceron brotes verdes das raíces da terra
os paxaros chían con forza ao comprobar insectos seu alimento
as rás croan no río
aínda que devastada a natureza saca a cabeza fóra do lixo
rexenera e non entende de bolsas que non sexan de auga…
Nin de parquets que non estén conformados en árbore
nin de plusvalías que non sexan en forma de froitas
non entende de depresión senón é monte abaixo
non sabe de rescates, economías e mercado de valores
só sabe de subsistencias e cores diversas
sen logos de partidos sen vestimentas futbolísticas
a natureza verdadeira das cousas
non son os números de fortunas, loterías ou déficits públicos
a natureza está aí silenciosa, existente, sen facer moito ruido
a non ser cando se enfada e ruxe farta xa de pillaxe e polución
a natureza que eu non represento nin cun mal poema verde
esconde a marabilla que perdimos hai xa tantos anos
na porquería que conformamos cos nosos sistemas das nosas vidas
que tan pouco ten que ver con ela que resiste ladeira arriba
no subsolo ou no ceo enriba do mar cun anticiclón estival
a natureza paríunos hai tan pouco no fondo
que vai ser unha mágoa abandoar tan pronto a súa arca
pero non quedará outra
esquilmadores da súa alma. Virus extendidos polas súas cicatrices
non aprendemos de nada e o pase por esta terra abondosa
xa non é proveitosa por voraz e destructora
avocados quedamos sen ser apocalíptico coa boca aberta
a ser sepultados por debaixo dela e a formar de novo
grandes bolsas de ouro negro, ese ao que lle quitamos tanto rendemento.

Primavera

Primavera retorta de siluetas
ceo branco, fame de liberdade
tronos e sarabela na alma pegañenta
ausencia de frescores vindeiros
brotes verdes modificados xeneticamente
alaridos da infancia
e rúas enchidas de desempregos
emprego de violencias enchidas de rúa
chimpos de cabras fíos nas mans
torturando ao persoal esa inquisición
enchida de leis farsantes
compositivas e compoñedoras da póla-matrix
ovos de ouro nos petos da banca
que sempre gana o que lle dá a gana
mentres as bágoas parecen non rozarche
nin a ti nin a fábrica de desastres
que creastes en aparencia paradoxal
desexo quebrado, sucio e aos poucos oriúndo
de babas hipócritas matasementes
aulas pechadas con duchas de auga fervendo
aturando o vapor cínico e embazado
nas nosas almas encadeadas ao por maior
dislexia sufrida por semáforos estatais
circulando en circuítos e circuítos incrustados
nas cabezas contedoras de contos infinitos.

Lirios

Delirios de margaridas

delirios de rosas

delirios con espiños

delirios de noite

delirios e de estrelas

están inzados os camiños.

Auga

Espesa auga que calma a fame

en tempos pretéritos de paz

enchida de microbios e antibióticos

rebosante de vasos e cuncas

coas que brindar polo mañá pola mañá

auga comisura que empaña a mente

vaporizada de memoria

encharcada de globulos transparentes

como a chuvia de verán

nunha noite ao borde do mar desalgado

para poder bebelo enteiramente

e así poder camiñar cara o novo continente

e descubrir por fin un mundo

onde non teñan collida nos contedores

nin distopías nin utopías

soamente asegurada por sempre

espesa auga que calma a fame

en tempos pretéritos de paz

enchida e baleirada como respiración infinita.