Escribe a túa busca por palabra clave e pulsa ENTER

Edificios

Teño diante de min edificios

detrás deles hai máis edificios

e detrás destes outros

moitos máis e así sucesivamente

forman auténticos muros colosais

nos que estamos internxs

entre eles hai vías

para que camiñemos nas mesmas

direccións e enderezos

e lévannos aos mesmos lugares

arrodeados de muros de edificios

liñas eléctricas e antenas

bordéannos péganse a eles

vaise transportando a información

de todxs xs internos que vivimos

neses muros que conforman edificios

sons de sirena da policía

e ambulancias indícannos

que non podemos rebasar os límites

conformados por eses edificios

e as súas normas decididas

en outros edificios hiperprotexidos.

podemos facer, ás veces, escapadas

á natureza devastada

ou a outras cidades

cheas de muros-edificios

adornadas con luces e grilandas

nas vías das cidades

ao pé dos edificios

completamos o decorado de cemento

xs viandantes

introducidos en vehículos

cadaquén, normalmente, vai ao seu

sen importarlle máis alá do

seu núcleo, da súa secta

o que fan ou deixan de facer

xs demais. a non ser que

incumpran as normas ou rebasen

os límites preconfigurados

nos edificios hiperprotexidos

esas normas apróbanse

e se desaproban impostadamente

para poder mobilizar ao fluxo

da produción que a metade da

poboación crea en edificios

hiperprotexidos non habitables

senón laborables. é dicir

destinados á produción e ao traballo

que realizan xs cidadáns/ás que

viven nos muro-edificios que

teñen que pagar para poder habitar

ese traballo é xestionado por

moi poucxs cidadáns/ás

que acaparan o capital

quedando con unha suma brutal de

outrxs cidadás/áns que non teñen

case para pan

estes non se poden escapar

nin a natureza devastada, normalmente,

nin a outras cidades feitas de

edificios-muro para poder

contemplar o espectacular das luces

as grilandas e a comida a esgalla.

durante todo o ano xs viandantes

circulan ata os edificios para producir

outrxs circulan sen rumbo

ou en círculos centrífugos ou centrípetos

moitxs cidadás/áns están internos nos

seus muros ollando para os muros

dunha pantalla ou para os muros

de varias pantallas.

cáseque todxs xs cidadás/áns desde hai

uns cantos anos saéulles un apéndice

no seu corpo. é un apéndice móbil

ás veces está na man esquerda

outras na dereita, no peto do pantalón

ou da chaqueta ou do bolso.

no muro-edificio no propio compartimento

x cidadá/án pousa ás veces este apéndice

dalle algo de descanso. o problema é que

x cidadá/án cada vez descansa menos.

é explotado polxs poucxs cidadás/áns

que acaparan o capital. ou senón

autoexplótase as si mesmx.

camiña rápido x viandante porque

pensa que chega tarde e algunhas veces

non o agarda nada nin ninguén.

x cidadá/án-internx que non sae de casa

por non poder producir mira

polo cristal do muro e observa

xs viandantes, observa o sol

ou a chuvia e retorna á pantalla.

hai viandantes que o son sempre

non teñen muro onde internarse

todos os seus muros son externos

durme na vía, nun banco ou na comisaría.

para poder compensar este mal vivir

xs internxs, viandantes e demais explotadxs

por dentro e por fóra alíanse, como dicía,

con outrxs viandantes e internxs

intérnanse xuntxs, van pola vía xuntxs

ou consumen xuntxs que é a forma máis

plausible dunha suposta felicidade que teñen.

hai que darlle saída á produción que

elxs mesmxs xeneran e así en pequenos instantes

con outrxs viandantes ou internxs dos muros-edificios

sorrín, rín etc

algúns/algunhas son capaces de crear mundos propios

nesa vida intramuros e desa maneira

mitigan sufrimentos e xenreiras

que case sempre cuspen cara si mesmas

ou os seus semellantes.

os muros medran e hai moita xente

doutros mundos que queren vivir

dentro deles non queren estar doutro lado

onde hai guerras e miseria creada polo mundo dos muros

son xs piores escravxs ás/aos que se lles rouba todo o material

para contruír os edificios e o capital

os límites e as normas dxs que rexen

os edificios hiperptrotexidos impiden

que podan internarse nas nosas cidades maiormente.

dentro do noso mundo-muro-edificio

aínda que queren convencer dos adiantos

en materia de muro todo lembra a muros pasados

e así estamos.

na terra media con alzados e plantas

cada vez menos naturais

cada vez máis de plástico

só fai falla que inventen coa súa tecnoloxía punteira

as plantas de plástico carnívoras

sería toda unha revolución

que seguro anunciarían dentro

dos muros internos na televisión,

no móbil ou no computador.

Sempre sede (2002)

SEMPRE SEDE (Poemario, 2002)

O pensador na taza que non quere unha taza
duramente inxire sete tazas e media
como nas cartas non de tarot non de comida española
non coa sorte de ter o sorriso cosidiño
pola vida ben posta neses anuncios
eses que son o debate intelectual maior
nos tempos de literatura marciana
ou de poesía e amor corazón corazón
tamén con esa asignatura nova universitaria
enxendrada nestes tempos que corren
o vouyerismo ilustrado en imaxes
provenientes do exemplo vital polo que suspiramos.
Novas relixións moito máis completas
que desbancan as antergas que non resultan de todo
ou máis ben os seus procedementos.
Dándolle a volta regolpean ao marxinado que ousa
non beber o maná ou non mercar as guirnaldas
machucándolle as súas ideas e praxes arcaicas.
Revolución tecnolóxica para modernizarse…
A base de revestir e actualizar os cacharros
e as pirámides para perpetuar a verdadeira pre-post-sempre-historia.
“Hai que ser verdadeiramente moderno”, dicía o outro.

 

As distancias son marcadas moitas veces por ún mesmo
non físicamente. Xa nos tentan separar de por si.
Semella que estamos programados para que non nos importe
somos como cascudas cada vez máis resistentes ao insecticida
a base de bacinas de todas as formas e cores
estamos preparados para aturar á intemperie
todo tipo de saqueos non só económicos
por parte de quen en última instancia só lle importa a economía
do subsolo que non habita e que prepara “habitable” para tantos
que soportan as distancias o desamor os saqueos e a non-vida
a base do insecticida que globaliza a todas as cascudas
que non protestan debido á pesadez do arrastre e a cabeza no lixo.

 

AMEN (sen acento)
Amodiño para cruzar o río
amodiño para regalar bicos
amodiño para regatear obstáculos paseantes
amodiño para repartir versículos e sacras hostias
amodiño, amodiño
amodiño para cruzar a rúa
amodiño para cruzar-te ou crucificarte
amodiño para cruzar cunha cebra polo paso
amodiño para pasar de rallas de adrenalina
amodiño para pasar con paso amodiño
amodiño para botarte a boquexar
este día calquera
para rirte estrepitosamente polas túas razóns
por tusir en mono co mono do traballo
amodiño por agardar polo mono do xantar
amodiño por ter un mono como xefe
o gran xefe-mono non é mono como o mono do zoo
o irmán do mono é un gran-irmán-mono-loxicamente
os globos bambéanse amodiño nas risas dos bebés
e cando a música amodiño entra nos oídos
e trinta e ún curas sopran polo órgano eclesiástico
para emborracharse de viño do arzobispado de dios
amodiño prendo un cigarro e pustuléame a pústula.

 

TORA-BORA (XXI)
Asubían os pastores barbudos para que se acheguen os cans?
procuran toupeiras con sachos os cans con acento de goma de mastigar?
Venden kleenex nas fronteiras señores británicos con té nos petos?
Será acaso para os nenos que choran da risa por ir de vacacións?
Un señor bigotudo xunto con outros señores entre eles “señor reverencias”
son os mellores lambedores de intestinos grosos do universo universal?
Cantan os cantantes, de onde son?
O seu son tamén cheira a goma de mastigar?
Ademais da cidade universal, non cheira a goma e carne queimada en ningures?
Os bombeiros do universo serán debuxos animados nun futuro presente?
Os filmes ródanse antes ou despois de que os feitos se precipiten fétidos feitos?
Por que pastores barbudos con sede non temen morrer?
Por que señores británico-universais-bigotudos por xantar ata goma de mastigar?
Por que señores noutrora cheiraban a goma queimada e agora queiman máis goma?
Por que eses señores e outros non saben contar, se son ricos e cultos?
Son menos un quilo de pastores barbudos e nenos que choran coa risa
que un quilo de señores con canciños quentes con acento de mastigar goma?
Queren o pastoso líquido por onde pastorean os barbudos, para facer chicle?
“Americano que se estira y que se encoge como las tripas de san jorge”?

 

Cortei unha tea con esperanza
canto todos os días bastante
esíxese máis.
Opino sinceramente coido
tendo a man normalmente coido
coido que non habería que demostralo
coido que non importa
non fixen a mili (por iso)
debe ser que me cren indisciplinado
secuestraron un día como son
Sábeno eu non sei nada
eu que sei
só sei que teño boa vista
bo olfacto
sei apalpar por tanto amar ou rexeitar
o gusto que me dá
se non fora polo exceso de nicotina.
O mellor aparte das miñas orellas
É o oído auditivo e melómano
malia ás alarmas e ladridos.
Do sexto sentido que dicir, sétimo ten sido
pero non teño décimos. Non xogo
pódese vivir con outras reglas?
Sen escadras nin cartabóns?
Ou debería botar lotite nas comisuras?
Tamén estou aquí ademais que na lúa!

 

Tras o vento vén máis vento
tras a pedra agóchase o oco
tras a tos pode que nicotina
e tras a cortina humidade e cristal.

 

Os espellos son uns “rebotaos”
aínda que che poñen as dúas meixelas
reflectadas nos bicos das ansias,
aínda que distorsionan os momentos reais
enganan a vista de paxaro
vése mellor a alta e baixa limia.

 

Tardamos en facer ruído
tentamos non danar
separámonos con coidado
e xuntámonos igual
habitualmente lográmolo
pero ás veces sen querer
querendo evitalo
facémonos dano
cos dentes cando amamos
coas veas cando choramos
odiándonos de mentira,
queréndonos de verdade!

 

E a estupidez non se cura
o prezo é moi grande.
E máis cómodo aforrar
e gastar hipocrisía
falsidade
crueldade
prexuizos
e felices por fóra
rir moito coas gracias
e desgracias dos demais
para ao final do día
sentir o oco e o veleno
no alento do desvivir.

 

O amor ocúltase
tápase-disfrázase
mortifícase
e case
non usamos
usamos desafogues
rañamos cabezas
rallamos a cabeza
e facemos moito ruído para que ollen o que non somos
tapamos-pechamos
cando sentimos represión mal empregada liberación mal entendida.

 

Teño escoitado moita teorías
de vida, de morte
de práxe, teóricos!
Hai cousas que recollo
e emprego
outras por suposto
non me convencen
pero na saturación de todas
que parecen lóxicas
e certas
agóchase a incerteza
e non soluciona nada a lóxica
por iso que ás veces
desafino e non entendo
non atino ao camiñar
e sorpréndeme o ardor
quizais porque preocúpame
demasiado
todo e demasiado quero
abarcar todo e nada abarco.

 

Din que curas violan
nos xornais din que violan
e o din agora
levan séculos facéndoo
sen pixas, con biblias
inquisicións mentais
productoras de desarraigos
e enfermidades
insuperables
que é o que corta a risa?
E produce comechón
ese deus-nai
que pasea contigo
e presencia teus actos
lembrándoche
cos seus ollos e eco
a necesidade de padecer
violando a túa mente
e producindo o temor
autótono, de por vida
polos séculos dos séculos
amén!

 

Está moi perto e moi lonxe
iso que chaman felicidade.
Perto nos momentos de risa
nas comidas e nos aloumiños.
Lonxe nos despachos
onde día tras día
encárganse de administrala
se é preciso
ou de quitala sen permiso
proporcionándocha a prazos
sen interés ou con el
coa lotaría
a televisión
o deporte rei
de copas tamén ás veces
és feliz
senón tamén ata
inventan drogas
do seguro ou inseguras
que cha darán
ou quitarán.
Perto, ao observar, fóra do cemento,
dentro do sorriso inquedo
de alguén a quen queres.

 

Cinza, coches
e berran
murmuracións de helicópteros
murmuracións de seres
seres humanos diríamos
ou non, ou diríamos ás veces
ou sí?
Pombas e campás
caladas
ás veces
outras
seguen berrando
e miañan
coma a gata
que se estira
que non coñece
máis que
comida-aloumiños-durmida
afiar unllas-xogar-bebida
e soños inalcanzables
de fuxir
a onde cantan os paxariños.

 

Non ven con esas gafas
que ao pasares
por alí hai máis que eles
só ven
clonacións de platós
e pasarelas de televisión
só ven o que ven
e non queren ver (si que poden)
porque lastima
ver e posteriores.

 

Curvatura de-descenso
ascende o ar ao meu cerebro,
un arácnido navega e flota
polo mar das cóbregas interxeneracionais.
Desgastarei se fora preciso as dáctilas
pola viaxe que realizan mañás e noites.
Tan hidratadas soluciónanse que esvaran
ao coller obxectos, sen mencionar os tremores
e suores dos dentes, de tanto mostrarse,
nos ascensos e descensos pola praia
chea de sal, area, auga e chiringuiño.
Arde por todos os puntos cardinais
e se non tes cardenais por riba, por baixo, etc
é porque teño beizos, non só dentes,
para succionar e accionar
a batería do meu amor.

 

Xenreira que se forma nas tripas
cando ves sangue e destrución
ao redor, en todos os lugares.
Medrando con pedras nas mans
con metal nas mans
con metais non preciosos na cabeza
non comprendendo por que non hai paz
para a túa cabeza, para a túa familia
para a túa irmá e para os teus amigos.
morrendo amigos, morrendo familia
morrendo a infancia, morrendo as ilusións
arelando a vinganza
(paradoxa)
forxándote un porvir como enemigo á
estrella mortuoria de goliath.
Por que non vas a escola?
Por que non tes casa?
Ou se a tes
Onde está o faiado?
Non podes subir a el
só podes mastigar a terra que non che pertence
e a raiba que che provocan
chorar sangue e entrañas.
Non comprendes e odias, odias, odias.
O teu futuro pode ser a morte por unha bala
ou podes procurar ti mesmo a morte e a bala
desesperadamente por arelar
Sinxelamente
a razón do teu fogar
do teu sitio no mundo.

Acaso é un delito

ser palestin@ e… nen@?

O timo da estampiña

Todo é un timo
o timo da estampiña
en forma de billete
hai que procuralo
alcanzalo
o timo son os cartos
os timadores téñeno
e tímannos para
ter máis
máis diñeiro
que ademais fabrican
e poñen en circulación
en forma de anzois
e nós nadamos e mergullamos
e imos á superficie
e afundímonos
pola procura
con todos eses movementos
de todos nós
axítanse e revólvense
ríos e mares
as nosas fortalezas
e as nosas debilidades
de onde sacan partido
enerxía vital para
ter acceso ao espectáculo do timo
e todos e todas participamos
do timo da mentira
de ríos e mares inventados
cos nosos disfraces de peixes
uns máis grandes e outros
máis pequenos
competimos entre nós. Comémonos
e caemos nas redes cansos
e somos pescados somos peixe
en latas de conserva
destribuídos polo planeta
para as súas festas privadas
amósannos con luces na auga
de moitas cores ese mar
inventado no que estamos mergullados
con algas, plancto, arrecifes de coral
todo de plástico
e confúndennos coas nosas prioridades
a máis radical sería desfacernos
do traxe de escamas
e darnos de conta de que non somos peixes
non existen eses mares e ríos
prateados de aluminio
que nos fan soldar e des-soldar
que non queremos ir á guerra
contra outros “peixes” e que
queremos que entren nas nosas augas
as que queiran entrar
sempre coas súas lanchas policiais
pescando aquí e alá
e o mar quéntase
e xa non podemos respirar
derreten o xeo que conservamos
para non podernos subir a el
e vislumbrar a súa maqueta
de rañaceos absurda e patética
todo é un timo e unha mentira
metéronnos desde hai anos
por riba nas súas piscifactorías
e aí navegamos e nadamos
cos ollos abertos e vermellos
procurando nin paz nin descanso
non estamos mortos estamos cribados
de espanto créndonos peixes
con tres segundos de memoria
con ese tempo non nos podemos dicir nada
máis alá de si ou non
sistema binario augado e afogado
seguen botando copos de mala comida
nos nosos tanques de peixe
seguimos engordando de mentira
morrendo panza arriba
por onde camiñan cos seus zapatos lustrosos
estamos convertidos en peixes
de moitas clases case todas baixas
algunhas ata abisais
atopámonos cos cables no fondo do océano
e non os comprendemos
dentro deles van millóns de estampiñas
da virxe do carme
eles comendo caviar
e nós sen parar de desovar
quedamos exhaustos
e logo fabrican o pienso comida
de pésima calidade
todo é mentira.

Darwinismo

Góngora e Quevedo
tiráronse un peido
a ver quen era o primeiro
a ver cal cheiraba máis
e ao unísono cagáronse
de feito.

Memoria

Camiñar entre sobreiras

destaponarse os oídos

ollar para o camiño

parar e observar

adiante e atrás

e ver tamén os pés

fronte unha pedra

nin o suficientemente pequena

para patexala

nin o suficientemente grande

para non poder sorteala

alzar a cabeza

e ver sesenta estelas

de avións pasados

anchas coma raias de tigre

e outras quince

finas como agullas prateadas

avanzando no baleiro

cravándose nos meus riles

o frío deste inverno.

Considerar

Lamento que consideres que me lamento
non teño fillos nin fillas
e non consumo drogas ilegais
dóeme o corpo e a mente
de camiñar e de parar demasiado
estímulo-represión
non sei atopar, normalmente,
liñas de fuga que me transporten ao espazo
interestelar, ou tan sequera a unha estrela
a cama está tan fría cando te metes nela
quéntase máis tarde cos pesadelos
non conduzo e non quero que me conduzan
e aínda que estou tamén contra delas
está chea de igrexas a miña mente
non quero ser valente o que quero é ser libre
niso son totalmente feminista
consumo cárceres en comprimidos
lamento que consideres que me lamento
tamén hai cousas que me inspiran
o olor a té dunha tenda de roupa de luxe
na rúa Bedoya
ou outro olor máis na avenida de Zamora
chegando a Mariñamansa, arrecendo a tabaco de pipa,
a garza no Barbaña ao carón da nosa casa
ir fumar un cigarro á ventá
e observar como corre un can
para atoparse cun home que viña camiñando
na dirección oposta e acabar os dous
enrolándose na rúa con aloumiños, risa e amor
despois vén chegando unha muller e párase
o home érguese e o can e a parella
continúan cara a dirección contrariado
percibo outra dimensión aquí escribindo
como cando hoxe tamén na ventá
no primeiro cigarro da mañá
observei un home enfundado en mono azul
e con chaleco reflectante verde fosforito
subiu ao columpio máis grande do parque
de enfronte onde está o tobogán espectacular
e subiu a esa inmensa rede e comezou
a saltar e a saltar sen parar
ata baixar, púxose a carrapucha
comezou camiñar e ollou para atrás
cara os edificios onde estaba eu
xa sen fumar inhalando algo de frío
seguindo cos ollos ao home do mono azul
que foi sentar a un banco moi alonxado
despois do estanque e quedou alí un montón
de tempo logo chegaron dous operarios con
indumenta fosforita mais non tiñan nada
que ver con aquel, estes rañaban nos tuvos
das farolas quitando papeis con soños
laborais cheos de números de teléfono
pasaron outros operarios, como os do lixo,
recollendo votos por todos os currunchos
lamento que consideres que me lamento.

Matadoiro

Encandea, ensombrece, azul, gris
chuvia ausente e presente
xente presente perto e lonxe
os cinco camiños
as estradas non transitadas
as contraturas e todo é fume nos beizos
auga correndo sen pernas
abrigado ata estar dentro
a lúa oculta e despois permanente
na cachola
o fascismo nas cacholas
o algoritmo nas cacholas
windows nos ollos imberbes
mans en gatas
silencio e ruído
sectas e cogumelos
abonando consignas
que fermentan en ideoloxías
perennes e caducas
cactos no mar
sal nas entrañas
contactos esporádicos
contactos perigosos
alienación de conxuntos de pop
proclamas de extinción extintas
negras no océano
natación sincronizada
preñada de muros
e nós querendo destacar
na carreira de marathon
e dos espectáculos baratos
case coma luces de nadal
de millóns de euros
con flotiñas da escravitude.
Militar
policial
nuclear
pero a natureza conta aínda
de todas as cores sen vernices
a xiada levarache ao xabarín
o teu carro deslízase
ata o túnel
e hai que poñer as longas
para ter altas miras
da boa casta
poboados somos todas
dentro do comercial center
terrazas e razas superiores
de lobos por estepas sen nadal
hai que ser máis consciente
a guitarra soa
evoluir, actualizarse,
seguir, facer amigos,
compartir, facer público
en común atardece
e xa comprendín o da ironía
non era a vida
non tería que haber contrapartida
hai que aceptar a realidade
así sen máis
estás confundido dicían, din
a roupa tendida no chan
a cabana do tío tom
debaixo da ponte
a radio soando
no seu acubillo
o cigarro agardando
no meu cinzeiro
despois de prender o isqueiro
e que emerxa
o fume, a nada
máis que pulmóns
e branquias para
non respirar o mal
enquistado
neste lugar
chamado españa
poboado de autonomías
a extinguir
como as nosas
apeguémonos a algo
como aos brazos en cruz
contra a parede.

Spam

A maioría de pensamento que produzo é spam

aínda non sei como eliminalo a estas alturas

queda acumulado no buffer e non dou feito

pola noite a xestionalo converténdose en

pesadelos vertixinosos que xeneran de novo

unha morea de pensamento que a maioría é spam

que aínda non sei como eliminalo e a estas

alturas queda acumulado no buffer e non dou

feito a eliminalo converténdose en vertedoiro

de pesadelos que a maioría é spam de novo

converténdose pola noite e non dou feito co

pensamento a xestionalo no buffer a estas

alturas aínda a maioría de novo queda

acumulado converténdose en spam unha

morea de pensamento e non sei…

Os demais e ti

A psicanálise do prexuízo

prexulga e xulga

axuda a xulgar ao prexuízo

dos demais contra o prexuízo dun

psicanálise dun prexulgar aos demais.

“Grbé”

Aquela mañá

baixamos ao garaxe

cheo de arañeiras

humidades e gasoleo

collimos o escarabello

e penso que foi el

quen pechou a porta

porque eu non estaba moi ben

penso que había sol

e subimos cara a estación

por Marín ou polas Caldas

na estación baixou

o inspector grbé

chamáballe así porque

estaba afónico

ía recoller un paquete

importante de importancia

eu fumaba no escarabello

e víao todo moi luminoso

arrincamos e chegamos

ás torres do Pino

á gasolineira

e ao pasar todo iso

comezaron a brotar casiñas

favelas dun mundo exterior

todas espalladas grises e de cores

chegáramos a Chile

e de banda sonora soaba

Víctor Jara

o inspector grbé conducía rápido

eu intuía subidas e baixadas

e moitas curvas

consideraba que era un complot

ría pensando na pitufada

nunha especie de montaña rusa

que nos enganaba a todos

comenteille ao inspector grbé

que isto non era serio rindo

e el sorriu como con grande sabedoría

que non me daba de conta

das cousas do mundo.

Un día cando era mozo

fun co inspector grbé

a Zamora a por unha partida

de pementos roxos

que encheron seu camión

e comeu ún enteiro e crú

eu agora penso na comuna antinacionalista zamorana

e en Agustín García Calvo.

Á volta ía durmido

e continuei durmindo moitos anos.

Anos despois conversaba

co inspector grbé pola beira do río

de moitas cousas de índole política

ante os meus ataques ao status quo

el sempre tiña unha contestación

pragmática, conservadora e case refraneira

por moito que me esmeraba

no meu discurso

el seguía lendo o marca

e tomando café descafeinado de sobre.

Anos despois leu o Quijote

cousa que eu aínda non fixen.